A Woman a Man Walked By

Dertien jaar na hun eerste duoplaat hebben PJ Harvey & John Parish [Ancienne Belgique, Brussel, 09 mei 2009] eindelijk een nieuwe samenwerking uit, 'A Woman a Man Walked By'. Met hun grofkorrelige rock zetten ze vorige maand de Ancienne Belgique in vuur en vlam. Live Unlimited was erbij! En daarna, om deze allerlaatste Live Unlimited te beëindigen (bloemen noch kransen), een ferme kopstoot van dEUS [Eurockéennes, Belfort, 04 juli 2008].

Big Bird in a Small Cage

Vandaag in Live Unlimited een heel recent concert van de Canadese zanger en pianist Patrick Watson. Hij is de aanvoerder van Patrick Watson & The Wooden Arms, een viermanschap met voorts bassist Mishka Stein, drummer Robbie Kuster en gitarist Simon Angell. Watson is van opleiding een klassieke componist en dat is af en toe nog duidelijk hoorbaar in zijn kaleidoscopische liedjes, maar in de grond blijven het gewoon popsongs. Een paar weken geleden, op 25 mei, traden Patrick Watson & The Wooden Arms op in de Ancienne Belgique in Brussel. Ze kwamen er hun nieuwe cd 'Wooden Arms' voorstellen. En daarbij werd er een prominente rol toebedeeld aan percussie en slagwerk. De drummer mocht loos gaan met een hoop potten en pannen. En voor het nummer “Traveling Salesman” ging Patrick Watson zelf heel creatief aan de slag met een megafoon en een rubberen wc-ontstopper. Hij probeerde ons ook nog wijs te maken dat hij zijn huidige single ‘Big Bird In A Small Cage’ eigenlijk heeft geschreven voor Dolly Parton, maar dat hij na talloze onbeantwoorde liefdesbrieven dan toch maar heeft besloten om dat nummer gewoon zelf te zingen. Se non è vero, è ben trovato. Of zoals ze in Verona zeggen: Tira de più un pél de figa che un carro de bò.

When You're Sad - Sophia live in de AB

Robin Proper-Sheppard is een onverbeterlijke romanticus en melancholicus. Niet verwonderlijk dus dat de muziek van zijn band Sophia [Ancienne Belgique, Brussel, 23 mei 2009] doordesemd is van weemoed. Zeker als de basisbezetting van de groep (gitaar, bas, drums, piano) aangevuld wordt met een strijkkwartet, zoals onlangs in de Ancienne Belgique het geval was. Ook Robins 'muze' Astrid Williamson stond toen mee op het podium. Proper-Sheppard had het in zijn bindteksten onder meer uitgebreid over hun relaatsieproblemen. Maar daar zat precies niemand echt op te wachten. Ook Astrid niet. De titel van hun meest recente, zesde album is “There are no goodbyes”. Wederom een weemoedige plaat over ldvd, relatie-troebbelen & afscheid nemen. Business as usual in Robin Proper-Sheppard Land.

No Time before Time

De laatste jaren is het wat stil geworden rond het Balanescu Quartet [Sfinks Festival, Boechout, 29 juli 1995], maar in de jaren negentig stond dit avant-gardistische strijkkwartet rond Alexander Balanescu volop in de belangstelling dankzij zijn covers van Kraftwerk. U hoort er vanavond een paar, maar ook eigen composities. Frank Zappa’s muziek is uiterst flexibel en komt tot haar recht in zowel rockclubs, juke joints, concertzalen als jazzkelders. Het Kroatische HGM Jazz Orchestra [Zvonimir Bajsic Studio, Hrvatska radiotelevizija (HRT), Zagreb, 05 oktober 2009] bewijst dit met enkele soepele (jazz)covers.

Dienstmededeling

Johann Johannson

Vandaag in Live Unlimited het Dominoconcert in de AB van componist, producer en multi-instrumentalist Johann Johannsson. Eén van de meest actieve figuren van de IJslandse muziekscene. Hij werkt geregeld samen met Andrew McKenzie van het Hafler Trio, met Barry Adamson en Pan Sonic en hij schrijft muziek voor zowel film, theater en dans. Hij is ook de bepalende kracht achter het Apparat Organ Quartet, maar hij staat vooral geboekstaafd als oprichter van het muzikantencollectief en label Kitchen Motors. Als soloartiest vermengt Johannsson op eigenzinnige wijze hedendaags klassiek met elektronica en pop. Zo ook op zijn jongste cd Fordlandia. Die plaat is uitstekend geschikt om op het gras te gaan liggen en naar de wolken te kijken. Maar achter de mooie, filmische muziek schuilt evengoed een visie. Zo is Fordlandia eigenlijk een onderdeel van Johannsons trilogie over vooruitgang. Hij vond er inspiratie voor bij het experiment van industrieel Henry Ford, die in het Amazonewoud in Brazilië een stad oprichtte waar rubber moest worden gewonnen en waar drank en sigaretten verboden waren. Ford wilde zo de productiviteit van zijn arbeiders de hoogte injagen. Maar zijn experiment had een omgekeerd effect: de arbeiders revolteerden, en Ford scheurde zijn broek. Johann Johannsson begon zijn concert op woensdag 8 april 2009 in de Ancienne Belgique gepast met de titelsong van die plaat.

The Devil, You + The Notwist

Vandaag in Live Unlimited één van de muzikale hoogtepunten van de recentste editie van het Dominofestival, vorige maand in de AB in Brussel; het concert van The Notwist. De Duitse band die debuteerde als een lawaaierig hardcoregroepje, maar zichzelf opnieuw uitvond door melodieuze gitaarrock en elektronica subtiel met elkaar te versmelten. Het Domino-concert van The Notwist stond oorspronkelijk gepland op 11 december 2008, maar toen moesten ze onverwacht verstek laten gaan omdat zanger-gitarist en songleverancier Markus Acher sukkelde met een longontsteking. Maar niet getreurd, honger is de beste saus, en dus werd het wachten meer dan beloond. The Notwist speelde hoofdzakelijk nummers uit hun twee recentste platen ‘The devil, you + me' en hun klassieker ‘Neon golden'. Maar in de bisronde kwam ook hun album ‘Shrink' even aan bod. Als u na vanavond snakt naar meer, weet dan dat The Notwist deze zomer ook live speelt op het Cactusfestival in Brugge.

Lady Luck & Mister Mona

Vandaag in Live Unlimited twee concerten, eentje met de bijzondere stem van Gregory Frateur en zijn band Dez Mona. Maar eerst een heel sober concert van een van de betere vrouwelijke singer-songwriters van het moment; Maria Taylor. Zij liet een paar jaar geleden voor het eerst van zich horen op platen van onder andere Bright Eyes en Moby. En vervolgens maakte ze samen met Orenda Fink furore als het duo Azure Ray. Maar sinds 2005 opereert Maria Taylor ook solo en laat ze zo ongeveer om de twee jaar een nieuwe plaat op de wereld los, in 2005 was dat haar debuut "11:11", in 2007 het hele mooie "Lynn Teeter Flower". En haar dit jaar verschenen recentste plaat heet “LadyLuck”. Dat is een betrekkelijk sobere en grotendeels akoestische plaat geworden. LadyLuck beschrijft het op de klippen lopen van Maria Taylor’s relatie. Iets wat je natuurlijk niemand toewenst, maar zoals zo vaak is het een uitstekende voedingsbodem gebleken voor mooie mellow muziek. Op 23 mei speelt Maria Taylor overigens ook live in ons land, in L’entrepot in Aarlen. Een dag later staat ze dan in Paradiso in Amsterdam.

'Moments of Dejection or Despondency' zo heette in 2007 de tweede plaat van Dez Mona. De band van zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts. Die dan werd uitgebreid met accordeonist Roel Van Camp, pianist Bram Weijters en drummer Steven Cassiers. Dez Mona zorgde diezelfde zomer ook voor een verrassing op Jazz Middelheim. Tegen alle verwachtingen in was de tent goed gevuld. De jazzpuristen waren na het eerste nummer al een pint gaan pakken, maar het publiek dat bleef was laaiend enthousiast.

Ron Sexsmith

Vandaag in Live Unlimited een concert van de Canadees Ron Sexsmith. Hij loopt al wat jaren mee als muzikant. Liefst tien albums maakte hij al, wanneer zijn eersteling Grand Opera Lane uit 1991 wordt meegerekend. Zelf doet Sexsmith dat liever niet en begint hij zijn eigen telling bij Ron Sexsmith uit 1995. Echt veel maakt het natuurlijk niet uit. Laten we zijn recentste "Exit Strategy Of The Soul" dus maar als nummer elf uit de catalogus beschouwen. In al die jaren is Sexsmith eigenlijk een zwaar onderschat songschrijver geweest. Hij kreeg vaak meer waardering van andere artiesten dan van het grote publiek. Dit terwijl zijn songs best radiovriendelijk zijn te noemen. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat het fraaie Cobblestone Runway uit 2002 slechts enige aandacht kreeg doordat er een duet met Chris Martin van Coldplay als bonustrack aan was toegevoegd. Het is het lot van Sexsmith. Nu gebiedt de eerlijkheid ook te zeggen dat hij er niet uit ziet als een grote ster. Zijn ietwat pafferige, jongensachtige gezicht is niet geschikt voor posters of tienerblaadjes. Zijn eenvoudige kleding is niet bedoeld voor glamourachtige awardshows. Ron Sexsmith zit prima waar hij nu zit, in de marge. Waar hij zijn prachtige platen kan maken voor gewone mensen. Nooit hip, nooit meegaand in de laatste muzikale trends, maar gewoon een werkstuk vol fraaie songs. De kracht van Sexsmith schuilt in zijn warme stem, die de laatste jaren aan kracht lijkt te winnen en minder vaak de hoogte in moet. Hij is ontegenzeggelijk beter gaan zingen. Zijn composities waren altijd al sterk. Melodieuze luistervriendelijke songs, die een tijdloos karakter hebben. Ze ademen net zo goed een stukje Beatles als een stukje Neil Young. De invloed van Elvis Costello, John Hiatt of zelfs een beetje Nick Drake is nooit ver weg. Tijdens dit concert mixt hij songs van zijn jongste cd ‘Exit Strategy of the Soul’ met een boeiende dwarsdoorsnede van de rest van zijn oeuvre. "De liedjes waar jullie allemaal mee zijn opgegroeid", zoals hij ironisch zelf zegt tegen zijn publiek in Duitsland.

Elbow

Vandaag in Live Unlimited 1 concert, maar wat voor één. Ze staan te boek als een van de boeiendste Britse bands van het decennium, en dat werd vorig jaar ook bevestigd met de prestigieuze Mercury Prize voor hun magnum opus “The Seldom Seen Kid”. De vijf leden van Elbow hebben tien jaar moeten vechten voor ze hun eerste cd konden uitbrengen, maar hun volharding is beloond. Elbow maakt het soort gepassioneerde rock dat tijdloos klinkt en niet uit is op effectbejag. Hun nummers kennen een prachtige opbouw die nooit voorspelbaar is. Blazers, strijkers en achtergrondkoortjes worden daar ingezet waar nodig en op hun vierde bekroonde album “The Seldom Seen Kid” stonden drie echt epische meesterstukken: Grounds For Divorce, The Loneliness Of A Tower Crane Driver en One Day Like This. Drie nummers die ook op de setlist staan van het Ierse concert dat wij vanavond laten horen, live vorige zomer op 30 augustus, op het hoogst originele Electric Picnic Festival in Stradbally Hall, op 50 minuten van Dublin.

G. Love & Under Byen

Vandaag in Live Unlimited twee concerten, eentje met de elfenstem van zangeres Henriette Sennevaldt en haar Deense bende Under Byen. Maar eerst de Kerstman zelf, in de gedaante van Garrett Dutton, oftewel G. Love, samen met zijn Special Sauce. Live in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne, vorige zomer op 30 juni. Ze mixen op bijzonder swingende manier blues, jazz en hiphop. En als surprise komt ook 'Admiral Freebee' een liedje meespelen.

"Oenne Buujen", zo spreek je de naam van dit populaire Deense zevental uit, maar in de platenwinkel vraag je toch maar beter gewoon naar "Under Byen". In juli van 2004 maakten wij een live-opname op het Cactus Festival, Under Byen bracht dat jaar een geweldige plaat uit "Det Er Mig der Holder Traeerne Sammen". Dat wil zoveel zeggen als "Ik Ben Het Die De Bomen Samen Hout". Maar daar moet u best niet te veel achter zoeken want ze hebben bv. ook een plaat uit met als titel "Samme Stof Som Stof". Dat klinkt bijna als iets religieus, à la "Stof zijt gij... ..En tot stof zult gij wederkeren", maar het betekent gewoon letterlijk "Zelfde Textiel Als Textiel". Zoals dat al eens per ongeluk in gebruiksaanwijzingen staat. Afijn. Let vooral toch maar gewoon op (de hypnotiserende stem van) Henriette Sennenvaldt, een mevrouw die op haar eentje fors bijdraagt tot de opwarming van de atmosfeer.

Taraf de Haïdouks, Ribot & Otis

Vandaag in Live Unlimited een stel Roemeense Roma zigeneuners met in de knapzak swingende muziekjes. Trance blues van de Amerikaanse zanger, gitarist en banjospeler Otis Taylor. Maar om te beginnen de klassieke Cubaanse son in een modern jasje, van Marc Ribot y Los Cubanos Postizos. Cubaanse muziek maar dan wel met een Ribot-accent en een scherp randje aan de melodieën.

De in Chicago geboren gitarist Otis Taylor deed voor het eerst in de jaren zestig van zich spreken met zijn Otis Taylor Blues Band en zijn deelname aan de T&O Short Line met zanger/gitarist Tommy Bolin. Maar daarna duurde het weer twintig jaar voordat Taylor weer in de muziekbusiness opdook, aangemoedigd door zijn mentor en producer Kenny Pasarelli. Net als John Lee Hooker maakt Taylor in zijn blues graag gebruik van maar één akkoord, aangevuld met wat basnootjes. Dat was in '98 te horen op zijn album 'When Negroes Walked The Earth' - minimale blues à la John Lee Hooker. De opvolger daarvan 'White African' was vooral donker en spooky. Otis Taylor kan maar moeilijk positieve liedjes schrijven, zegt hij zelf. En dus zijn zijn nummers zeer vaak korte, donkere relazen over dood, eenzaamheid en ziekte. Ja het leven is geen pretje. Maar hij zingt er over op een intense manier.

Over dan naar één van de grootste zigeunerbands uit de Balkan. Taraf de Haïdouks. De traditionele zigeunermuzikanten van Taraf komen uit het kleine Roemeense dorpje Clejani. Taraf is een enorm gezelschap, bestaande uit verschillende spelers en zangers die qua leeftijd variëren tussen de 20 en de 78. Lange tijd traden ze niet op buiten hun landsgrenzen, tot ze werden ontdekt door een Belgisch duo dat in 1990 in Roemenië op vakantie was. Zij vonden dat Taraf ook bij de rest van de wereld bekend moest worden gemaakt. Ze zorgden voor een paar optredens in België & introduceerden de band ook bij platenmaatschappij Crammed. En alzo ging die bal(kanband) aan het rollen.

The Gil, The Mann & The National

Vandaag in Live Unlimited drie concerten: van een melancholische mevrouw en ex-minister en om te beginnen een kort en ongewoon concert van The National. Die New Yorkse art rockers worden hier voor de gelegenheid aangevuld met een violist, een trombonist en een trompettist. Na een paar minuten heeft de tegelijk warme en onderkoelde stem van Matt Berninger u zo bij uw nekvel.

En dan gaat het van de romantiek noir van de The National naar de melancholie van de Californische singer-songwriter Aimee Mann. Haar liedjes zijn vaak korte verhalen die beginnen bij een krantenbericht of een eigen ervaring. Wij leerden haar zelf pas echt kennen door haar bijdrages op de soundtrack van Magnolia van Paul Thomas Anderson, maar daar kan u niets aan doen.

Het komt niet elke dag voor dat je een ex-minister van cultuur met dreadlocks op het podium ziet staan. Behalve dan als je op tournee gaat met één van de reuzen van de Braziliaanse muziek, Gilberto Gil. Hij koos vorig jaar opnieuw voluit voor de kunst. En hij had na vijf jaar ministerschap nog niets aan kracht ingeboet.

Bon Iver

Vandaag in Live Unlimited één straf concert, van Justin Vernon en zijn Bon Iver. Justin trok zich een tijdje geleden een paar maanden terug in de wildernis van Noord-Amerika. Een winter lang verbleef hij in een huisje in the middle of nowhere. Daar schoot hij onder meer twee herten om in de pan te leggen, maar hij maakte natuurlijk ook muziek. En dus kwam hij op een goede dag het bos uitgewandeld met een album onder z'n arm: “For Emma, Forever Ago”. Een plaat die vervolgens op veel plekken insloeg als een bescheiden bommetje. En stickers kreeg opgeplakt als zijnde één van de mooiste albums van 2008. Wat er ook van zij, het is een zeer authentieke plaat, met teksten recht uit Justin Vernons donkere ziel, met veel zwarte kraaien en veel agony en pain. Justin Vernon mag dit beklemmende staaltje cold folk dan wel zo goed als helemaal in zijn eentje hebben opgenomen, vervolgens ging hij wel evengoed met een band op tournee. En dat klonk al even indrukwekkend! Vanavond in LU Bon Iver live in Hamburg op het Reeperbahn Festival, op 26 september vorig jaar.

Changing of the Seasons (*)

Vandaag in Live Unlimited Iron & Wine live in de NDR-studio in Hamburg, op 20 januari vorig jaar. De band rond Sam Beam, één van de meest onderschatte singers-songwriters van deze tijd. Hun recentste echte cd heet 'The shepherd’s dog', een plaat waarvoor Beam zich enigszins heeft laten inspireren door het album 'Swordfishtrombones' van collega singer-songwriter Tom Waits.
Maar binnenkort, in mei, verschijnt ook de nieuwe dubbelaar 'Around the Well', een compilatie van B-kantjes en rariteiten. Daar gaan ze ook kort mee op tournee, de fans kunnen dan online stemmen voor de nummers die ze op die concerten per se willen horen.

"Kwetsbaar, akoestisch & angeliek", zo laat de Noorse singersongwriter Ane Brun zich op het eerste gezicht makkelijk in een paar adjectieven samenvatten. Maar schijn bedriegt: onder het zachtaardige pantser schuilt een sterke vrouw met allesbehalve zweverige songs. Pas op haar 21ste nam ze voor het eerst met enige serieuze bedoelingen een gitaar ter hand, om het ding vervolgens amper nog neer te leggen. In de herfst van 2003 bracht ze haar eerste plaat ‘Spending Time With Morgan’ uit, en vanaf dan liet ze zich ook live opmerken. 'Morgan' is trouwens het koosnaampje voor haar gitaar. In LU vanavond Ane Brun live in Hamburg op het Reeperbahn Festival, vorig jaar op 27 september.

(*) Changing of the Seasons

He falls asleep on her chest

the best sleep he´d ever met

nevertheless he dreams of some stranger´s caress

so he awakes and he knows

maybe someone else is supposed

to meet his hazy anticipating eyes
he draws the curtains aside

unfolding the first morning light

he glances at his disenchanted life
restlessness is me, you see

it´s hard to be safe

it´s difficult to be happy
it´s the changing of the seasons

he says ”I need them”

I guess I’m too Scandinavian

the relief of springintoxication of summer rain

the clearness of fall how winter makes me reconsider it all
restlessness is me, you seeit´s hard to be safe

it´s difficult to be happy
and then she awakes

reaches for the embrace

he decides not to worry about seasons again

Sigur Rós

Wie Googlet op "worst interview ever" komt vrij snel uit bij het IJslandse kwartet Sigur Rós. Ze hebben een hekel aan woorden en vinden dat hun muziek voor zich spreekt. Vorig jaar verscheen hun zevende album 'Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust', wat zoveel betekent als 'met een brom in ons oor spelen we eindeloos'. Als we dan toch een poging doen, dan zou je kunnen zeggen dat hun muziek afwisselend klinkt als een gebed en een duivelspreek:
engelachtige vocalen botsen op demonische gitaren, droefgeestige strijkers zijn vervlochten met daverende drums of baldadige blazers. Het resultaat is een volstrekt uniek geluid, dat de zachtheid én de woestheid van het IJslandse landschap verklankt. Vandaag in Live Unlimited Sigur Rós live op het Southside Festival, in Neuhausen ob Eck, op 20 juni vorig jaar.

Bar Kokhba

Vandaag in Live Unlimited een opname van het Willisau Jazz Festival, gemaakt door de collega’s van de Zwitserse radio-omroep, van John Zorn met zijn septet Bar Kokhba. Het kruim van de New Yorkse downtown scène; John Zorn, Marc Ribot, Mark Feldman, Erik Friedlander, Greg Cohen, Joey Baron en Cyro Baptista. Bar Kokhba swingt en ontroert en ligt vrij zalvend in het oor. Maar Zorn is met dit ensemble niet uit op een gemakkelijke glimlach: hier wordt hard gewerkt. Er wordt op hoog niveau gesoleerd over de inmiddels wel bekende jiddische thema's van Zorn. Meer dan welkom is de inbreng van gitarist Marc Ribot, die bij momenten klinkt als Grant Green, maar ook graag de surfgitarist uithangt of eens in discussie gaat met drummer Joey Baron. Terwijl percussionist Cyro Baptista op zijn beurt zorgt voor een injectie met subtiele Braziliaanse invloeden. Hedenavond een uur lang misschien wel het beste wat John Zorn te bieden heeft: Bar Kokhba.

Gravenhurst

Gravenhurst [Knust, Hamburg (Reeperbahn Festival), 27 september 2008] is het alter ego van de Brit Nick Talbot. Mét begeleiders klinkt Gravenhurst beïnvloed door de noisy experimenten van The Velvet Underground en het minimalisme van de Duitse krautrockformatie Neu! Maar in zijn uppie, met alleen een akoestische gitaar is Gravenhurst het folkie neefje van de psychedelische maestro Syd Barrett. En vandaag in Live Unlimited ook alvast een voorproefje van het concert van John Zorns Bar Kokhba van volgende week.

Ben Weaver

Vandaag in Live Unlimited, het Huis van Vertrouwen genaamd De Kift. Ze bestaan twintig jaar en ze brachten in september vorig jaar een achtste cd uit met als titel Hoofdkaas. Op 16 januari speelden ze live in Groningen en dat concert is vandaag ons dessert. Want de hoofdschotel die wordt ons geserveerd door de Amerikaan Ben Weaver, een doorgewinterde singer-songwriter uit Minnesota. Met ‘The Ax in the Oak’ leverde hij zijn zesde album af. Hij klinkt er nog altijd een stuk ouder op dan je van een 29-jarige zou verwachten. 'Ben is wat je noemt een roestige, gerimpelde ziel in een jong lichaam'. En hij koppelt ook moeiteloos grandeur aan intimiteit, een paradoxale combinatie die voor de rest alleen E van eels even goed afgaat.

Wait for the Summer

Zelf noemen de New Yorkers van Yeasayer [Oxygen Festival (Punchestown Racecourse, Ierland), 12/07/08] hun muziek “middle eastern psych pop snap gospel”, en als u zich daar niets bij kunt voorstellen dan bedenken ze wel wat anders. Feit is: hun mysterieuze muziek valt met weinig te vergelijken.

Singersongwriter Micah P. Hinson [Festival Internacional de Benicàssim, 20 juli 2008] is nog maar 28, maar heeft al een uiterst geaccidenteerd leven achter de rug. En dat hóór je aan z’n liedjes.

Noah And The Whale [Oxygen Festival (Punchestown Racecourse, Ierland), 11/07/08] is een nieuwe Britse folkrockformatie die vorig jaar succesvol debuteerde met “Peaceful, the World Lays Me Down”. Een kennismaking.

Let’s Go Bowling

Nadat Lambchop [Ancienne Belgique, Brussel, 28 oktober 2008] eerst braafjes de nieuwe cd ‘OH (Ohio)’ gespeeld had, poetste het gezelschap rond Kurt Wagner tijdens de tweede helft van het concert een stel vergeten parels op, en coverde het zowel Talking Heads als Leonard Cohen. En het is dát tweede deel dat we u vanavond serveren.
Richard Hawley [Festival Internacional de Benicàssim, 20 juli 2008] was een tijd lid van de Britpopformatie Pulp, maar maakt ook al bijna tien jaar soloplaten vol rijk gearrangeerde pop. Met ‘Lady’s Bridge’ brak hij vorig jaar definitief door in zijn thuisland. Tijd voor een kennismaking.

I Know You're Married But I've Got Feelings Too

Live Unlimited slaat vanavond zijn tenten op op het Folkfestival van Dranouter. David Eugene Edwards [Folkfestival Dranouter, 03 augustus 2008], bekend van 16 Horsepower en Woven Hand, zingt zijn gothic folk liedjes niet, het is meer een bidden. Howe Gelb [Folkfestival Dranouter, 01 augustus 2008], de sterkhouder van Giant Sand, bladert door zijn honderden pagina’s tellende songbook op zoek naar vergeten, maar daarom niet minder blinkende parels woestijnrock. Martha Wainwright [Folkfestival Dranouter, 01 augustus 2008] komt uit een muzikale dynastie: ze is de dochter van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle, en de zus van Rufus. Het zou met andere woorden dus bijna verwonderlijk zijn mochten er uit haar stem, pen en vingers dingen van mindere kwaliteit komen. Dat is dan ook niet het geval: dat bewees ze al op haar debuutplaat 'Martha Wainwright', en dat werd ook met verve benadrukt op het geweldig getitelde 'I Know You're Married But I've Got Feelings Too', een zinsnede uit haar nummer 'Bleeding All over You'.

Just Jazzit

Vorige week, op 15 januari bezocht de opnamewagen van Live Unlimited het Just Jazzit Festival in de Beursschouwburg in Brussel. Het Noorse Eple Trio (Andreas Ulvo: piano; Sigurd Hole: bas; Jonas H. Sjøvaag: drums) staat voor minimalistische en impressionistische muziek, even sterk beïnvloed door jazz als door kamermuziek. Food is een duo bestaande uit de Brit Iain Ballamy (sax) en de Noor Thomas Strønen (drums, elektronica), en brengt een gracieuze, geïmproviseerde mix van elektronica, rockgrooves en verweesde saxsolo’s.

Jim White

Vandaag in Live Unlimited het concert van Jim White vorige zomer live op het Folkfestival van Dranouter. Jim White groeide op in een dorpje in het zuiden van de Verenigde Staten dat erom bekend staat het grootste aantal kerken per inwoner te tellen. En dat liet zo zijn sporen na. Jim is een buitenbeentje, als muzikant en als mens. 'A suffering lost soul' zo noemt hij zichzelf. Het beste wat hem naar eigen zeggen ooit overkwam, is een werkongeval waarbij drie van zijn vingers verhakkeld werden. Voor elke gitarist is dat de ultieme nachtmerrie, maar vreemd genoeg heeft het White verdergeholpen in zijn muzikale carrière. Voor het ongeval speelde hij met alle gemak gitaar, maar pas nadat alle hechtingen aan zijn hand genezen waren, heeft hij fatsoenlijk leren spelen. Plots klonk alles wat hij speelde zoveel beter. Naast een onhandige klusser, was Jim White ook model, regisseur, professionele surfer en taxichauffeur. Echt een man van twaalf stielen en dertien ongelukken, tot hij zijn ware roeping vond als muzikant. De afgelopen twaalf jaar heeft hij een handvol cd’s uitgebracht waarop hij in hoogst originele americana liedjes de bizarre kantjes van zijn landgenoten onder de loep neemt.

Fleet Foxes

Hoe kunnen we het jaar beter inzetten dan met een concert van de band die 2008 gedomineerd heeft? Het titelloze debuut van Fleet Foxes [Ancienne Belgique, Brussel, 20 november 2008] regeert soeverein in de eindejaarslijstjes van het gros van de belangrijkste muziektijdschriften: hun combinatie van kwikzilveren melodieën, seventiesfolk en sixtiespop is ronduit onweerstaanbaar. Steek het haardvuur aan!