Live Unlimited

A Woman a Man Walked By

2009-06-26T06:19:00.004+02:00

Dertien jaar na hun eerste duoplaat hebben PJ Harvey & John Parish [Ancienne Belgique, Brussel, 09 mei 2009] eindelijk een nieuwe samenwerking uit, 'A Woman a Man Walked By'. Met hun grofkorrelige rock zetten ze vorige maand de Ancienne Belgique in vuur en vlam. Live Unlimited was erbij! En daarna, om deze allerlaatste Live Unlimited te beëindigen (bloemen noch kransen), een ferme kopstoot van dEUS [Eurockéennes, Belfort, 04 juli 2008].

Big Bird in a Small Cage

2009-06-19T14:41:00.002+02:00

Vandaag in Live Unlimited een heel recent concert van de Canadese zanger en pianist Patrick Watson. Hij is de aanvoerder van Patrick Watson & The Wooden Arms, een viermanschap met voorts bassist Mishka Stein, drummer Robbie Kuster en gitarist Simon Angell. Watson is van opleiding een klassieke componist en dat is af en toe nog duidelijk hoorbaar in zijn kaleidoscopische liedjes, maar in de grond blijven het gewoon popsongs. Een paar weken geleden, op 25 mei, traden Patrick Watson & The Wooden Arms op in de Ancienne Belgique in Brussel. Ze kwamen er hun nieuwe cd 'Wooden Arms' voorstellen. En daarbij werd er een prominente rol toebedeeld aan percussie en slagwerk. De drummer mocht loos gaan met een hoop potten en pannen. En voor het nummer “Traveling Salesman” ging Patrick Watson zelf heel creatief aan de slag met een megafoon en een rubberen wc-ontstopper. Hij probeerde ons ook nog wijs te maken dat hij zijn huidige single ‘Big Bird In A Small Cage’ eigenlijk heeft geschreven voor Dolly Parton, maar dat hij na talloze onbeantwoorde liefdesbrieven dan toch maar heeft besloten om dat nummer gewoon zelf te zingen. Se non è vero, è ben trovato. Of zoals ze in Verona zeggen: Tira de più un pél de figa che un carro de bò.

When You're Sad - Sophia live in de AB

2009-06-12T06:00:00.001+02:00

Robin Proper-Sheppard is een onverbeterlijke romanticus en melancholicus. Niet verwonderlijk dus dat de muziek van zijn band Sophia [Ancienne Belgique, Brussel, 23 mei 2009] doordesemd is van weemoed. Zeker als de basisbezetting van de groep (gitaar, bas, drums, piano) aangevuld wordt met een strijkkwartet, zoals onlangs in de Ancienne Belgique het geval was. Ook Robins 'muze' Astrid Williamson stond toen mee op het podium. Proper-Sheppard had het in zijn bindteksten onder meer uitgebreid over hun relaatsieproblemen. Maar daar zat precies niemand echt op te wachten. Ook Astrid niet. De titel van hun meest recente, zesde album is “There are no goodbyes”. Wederom een weemoedige plaat over ldvd, relatie-troebbelen & afscheid nemen. Business as usual in Robin Proper-Sheppard Land.

No Time before Time

2009-06-05T05:22:00.000+02:00

De laatste jaren is het wat stil geworden rond het Balanescu Quartet [Sfinks Festival, Boechout, 29 juli 1995], maar in de jaren negentig stond dit avant-gardistische strijkkwartet rond Alexander Balanescu volop in de belangstelling dankzij zijn covers van Kraftwerk. U hoort er vanavond een paar, maar ook eigen composities. Frank Zappa’s muziek is uiterst flexibel en komt tot haar recht in zowel rockclubs, juke joints, concertzalen als jazzkelders. Het Kroatische HGM Jazz Orchestra [Zvonimir Bajsic Studio, Hrvatska radiotelevizija (HRT), Zagreb, 05 oktober 2009] bewijst dit met enkele soepele (jazz)covers.

Dienstmededeling

2009-05-29T05:33:00.001+02:00

Johann Johannson

2009-05-22T16:58:00.004+02:00

Vandaag in Live Unlimited het Dominoconcert in de AB van componist, producer en multi-instrumentalist Johann Johannsson. Eén van de meest actieve figuren van de IJslandse muziekscene. Hij werkt geregeld samen met Andrew McKenzie van het Hafler Trio, met Barry Adamson en Pan Sonic en hij schrijft muziek voor zowel film, theater en dans. Hij is ook de bepalende kracht achter het Apparat Organ Quartet, maar hij staat vooral geboekstaafd als oprichter van het muzikantencollectief en label Kitchen Motors. Als soloartiest vermengt Johannsson op eigenzinnige wijze hedendaags klassiek met elektronica en pop. Zo ook op zijn jongste cd Fordlandia. Die plaat is uitstekend geschikt om op het gras te gaan liggen en naar de wolken te kijken. Maar achter de mooie, filmische muziek schuilt evengoed een visie. Zo is Fordlandia eigenlijk een onderdeel van Johannsons trilogie over vooruitgang. Hij vond er inspiratie voor bij het experiment van industrieel Henry Ford, die in het Amazonewoud in Brazilië een stad oprichtte waar rubber moest worden gewonnen en waar drank en sigaretten verboden waren. Ford wilde zo de productiviteit van zijn arbeiders de hoogte injagen. Maar zijn experiment had een omgekeerd effect: de arbeiders revolteerden, en Ford scheurde zijn broek. Johann Johannsson begon zijn concert op woensdag 8 april 2009 in de Ancienne Belgique gepast met de titelsong van die plaat.

The Devil, You + The Notwist

2009-05-15T06:48:00.001+02:00

Vandaag in Live Unlimited één van de muzikale hoogtepunten van de recentste editie van het Dominofestival, vorige maand in de AB in Brussel; het concert van The Notwist. De Duitse band die debuteerde als een lawaaierig hardcoregroepje, maar zichzelf opnieuw uitvond door melodieuze gitaarrock en elektronica subtiel met elkaar te versmelten. Het Domino-concert van The Notwist stond oorspronkelijk gepland op 11 december 2008, maar toen moesten ze onverwacht verstek laten gaan omdat zanger-gitarist en songleverancier Markus Acher sukkelde met een longontsteking. Maar niet getreurd, honger is de beste saus, en dus werd het wachten meer dan beloond. The Notwist speelde hoofdzakelijk nummers uit hun twee recentste platen ‘The devil, you + me' en hun klassieker ‘Neon golden'. Maar in de bisronde kwam ook hun album ‘Shrink' even aan bod. Als u na vanavond snakt naar meer, weet dan dat The Notwist deze zomer ook live speelt op het Cactusfestival in Brugge.

Lady Luck & Mister Mona

2009-05-08T08:20:00.001+02:00

Vandaag in Live Unlimited twee concerten, eentje met de bijzondere stem van Gregory Frateur en zijn band Dez Mona. Maar eerst een heel sober concert van een van de betere vrouwelijke singer-songwriters van het moment; Maria Taylor. Zij liet een paar jaar geleden voor het eerst van zich horen op platen van onder andere Bright Eyes en Moby. En vervolgens maakte ze samen met Orenda Fink furore als het duo Azure Ray. Maar sinds 2005 opereert Maria Taylor ook solo en laat ze zo ongeveer om de twee jaar een nieuwe plaat op de wereld los, in 2005 was dat haar debuut "11:11", in 2007 het hele mooie "Lynn Teeter Flower". En haar dit jaar verschenen recentste plaat heet “LadyLuck”. Dat is een betrekkelijk sobere en grotendeels akoestische plaat geworden. LadyLuck beschrijft het op de klippen lopen van Maria Taylor’s relatie. Iets wat je natuurlijk niemand toewenst, maar zoals zo vaak is het een uitstekende voedingsbodem gebleken voor mooie mellow muziek. Op 23 mei speelt Maria Taylor overigens ook live in ons land, in L’entrepot in Aarlen. Een dag later staat ze dan in Paradiso in Amsterdam.

'Moments of Dejection or Despondency' zo heette in 2007 de tweede plaat van Dez Mona. De band van zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts. Die dan werd uitgebreid met accordeonist Roel Van Camp, pianist Bram Weijters en drummer Steven Cassiers. Dez Mona zorgde diezelfde zomer ook voor een verrassing op Jazz Middelheim. Tegen alle verwachtingen in was de tent goed gevuld. De jazzpuristen waren na het eerste nummer al een pint gaan pakken, maar het publiek dat bleef was laaiend enthousiast.

Ron Sexsmith

2009-05-01T06:57:00.003+02:00

Vandaag in Live Unlimited een concert van de Canadees Ron Sexsmith. Hij loopt al wat jaren mee als muzikant. Liefst tien albums maakte hij al, wanneer zijn eersteling Grand Opera Lane uit 1991 wordt meegerekend. Zelf doet Sexsmith dat liever niet en begint hij zijn eigen telling bij Ron Sexsmith uit 1995. Echt veel maakt het natuurlijk niet uit. Laten we zijn recentste "Exit Strategy Of The Soul" dus maar als nummer elf uit de catalogus beschouwen. In al die jaren is Sexsmith eigenlijk een zwaar onderschat songschrijver geweest. Hij kreeg vaak meer waardering van andere artiesten dan van het grote publiek. Dit terwijl zijn songs best radiovriendelijk zijn te noemen. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat het fraaie Cobblestone Runway uit 2002 slechts enige aandacht kreeg doordat er een duet met Chris Martin van Coldplay als bonustrack aan was toegevoegd. Het is het lot van Sexsmith. Nu gebiedt de eerlijkheid ook te zeggen dat hij er niet uit ziet als een grote ster. Zijn ietwat pafferige, jongensachtige gezicht is niet geschikt voor posters of tienerblaadjes. Zijn eenvoudige kleding is niet bedoeld voor glamourachtige awardshows. Ron Sexsmith zit prima waar hij nu zit, in de marge. Waar hij zijn prachtige platen kan maken voor gewone mensen. Nooit hip, nooit meegaand in de laatste muzikale trends, maar gewoon een werkstuk vol fraaie songs. De kracht van Sexsmith schuilt in zijn warme stem, die de laatste jaren aan kracht lijkt te winnen en minder vaak de hoogte in moet. Hij is ontegenzeggelijk beter gaan zingen. Zijn composities waren altijd al sterk. Melodieuze luistervriendelijke songs, die een tijdloos karakter hebben. Ze ademen net zo goed een stukje Beatles als een stukje Neil Young. De invloed van Elvis Costello, John Hiatt of zelfs een beetje Nick Drake is nooit ver weg. Tijdens dit concert mixt hij songs van zijn jongste cd ‘Exit Strategy of the Soul’ met een boeiende dwarsdoorsnede van de rest van zijn oeuvre. "De liedjes waar jullie allemaal mee zijn opgegroeid", zoals hij ironisch zelf zegt tegen zijn publiek in Duitsland.

Elbow

2009-04-24T07:23:00.001+02:00

Vandaag in Live Unlimited 1 concert, maar wat voor één. Ze staan te boek als een van de boeiendste Britse bands van het decennium, en dat werd vorig jaar ook bevestigd met de prestigieuze Mercury Prize voor hun magnum opus “The Seldom Seen Kid”. De vijf leden van Elbow hebben tien jaar moeten vechten voor ze hun eerste cd konden uitbrengen, maar hun volharding is beloond. Elbow maakt het soort gepassioneerde rock dat tijdloos klinkt en niet uit is op effectbejag. Hun nummers kennen een prachtige opbouw die nooit voorspelbaar is. Blazers, strijkers en achtergrondkoortjes worden daar ingezet waar nodig en op hun vierde bekroonde album “The Seldom Seen Kid” stonden drie echt epische meesterstukken: Grounds For Divorce, The Loneliness Of A Tower Crane Driver en One Day Like This. Drie nummers die ook op de setlist staan van het Ierse concert dat wij vanavond laten horen, live vorige zomer op 30 augustus, op het hoogst originele Electric Picnic Festival in Stradbally Hall, op 50 minuten van Dublin.

G. Love & Under Byen

2009-04-17T06:02:00.004+02:00

Vandaag in Live Unlimited twee concerten, eentje met de elfenstem van zangeres Henriette Sennevaldt en haar Deense bende Under Byen. Maar eerst de Kerstman zelf, in de gedaante van Garrett Dutton, oftewel G. Love, samen met zijn Special Sauce. Live in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne, vorige zomer op 30 juni. Ze mixen op bijzonder swingende manier blues, jazz en hiphop. En als surprise komt ook 'Admiral Freebee' een liedje meespelen.

"Oenne Buujen", zo spreek je de naam van dit populaire Deense zevental uit, maar in de platenwinkel vraag je toch maar beter gewoon naar "Under Byen". In juli van 2004 maakten wij een live-opname op het Cactus Festival, Under Byen bracht dat jaar een geweldige plaat uit "Det Er Mig der Holder Traeerne Sammen". Dat wil zoveel zeggen als "Ik Ben Het Die De Bomen Samen Hout". Maar daar moet u best niet te veel achter zoeken want ze hebben bv. ook een plaat uit met als titel "Samme Stof Som Stof". Dat klinkt bijna als iets religieus, à la "Stof zijt gij... ..En tot stof zult gij wederkeren", maar het betekent gewoon letterlijk "Zelfde Textiel Als Textiel". Zoals dat al eens per ongeluk in gebruiksaanwijzingen staat. Afijn. Let vooral toch maar gewoon op (de hypnotiserende stem van) Henriette Sennenvaldt, een mevrouw die op haar eentje fors bijdraagt tot de opwarming van de atmosfeer.

Taraf de Haïdouks, Ribot & Otis

2009-04-10T06:40:00.005+02:00

Vandaag in Live Unlimited een stel Roemeense Roma zigeneuners met in de knapzak swingende muziekjes. Trance blues van de Amerikaanse zanger, gitarist en banjospeler Otis Taylor. Maar om te beginnen de klassieke Cubaanse son in een modern jasje, van Marc Ribot y Los Cubanos Postizos. Cubaanse muziek maar dan wel met een Ribot-accent en een scherp randje aan de melodieën.

De in Chicago geboren gitarist Otis Taylor deed voor het eerst in de jaren zestig van zich spreken met zijn Otis Taylor Blues Band en zijn deelname aan de T&O Short Line met zanger/gitarist Tommy Bolin. Maar daarna duurde het weer twintig jaar voordat Taylor weer in de muziekbusiness opdook, aangemoedigd door zijn mentor en producer Kenny Pasarelli. Net als John Lee Hooker maakt Taylor in zijn blues graag gebruik van maar één akkoord, aangevuld met wat basnootjes. Dat was in '98 te horen op zijn album 'When Negroes Walked The Earth' - minimale blues à la John Lee Hooker. De opvolger daarvan 'White African' was vooral donker en spooky. Otis Taylor kan maar moeilijk positieve liedjes schrijven, zegt hij zelf. En dus zijn zijn nummers zeer vaak korte, donkere relazen over dood, eenzaamheid en ziekte. Ja het leven is geen pretje. Maar hij zingt er over op een intense manier.

Over dan naar één van de grootste zigeunerbands uit de Balkan. Taraf de Haïdouks. De traditionele zigeunermuzikanten van Taraf komen uit het kleine Roemeense dorpje Clejani. Taraf is een enorm gezelschap, bestaande uit verschillende spelers en zangers die qua leeftijd variëren tussen de 20 en de 78. Lange tijd traden ze niet op buiten hun landsgrenzen, tot ze werden ontdekt door een Belgisch duo dat in 1990 in Roemenië op vakantie was. Zij vonden dat Taraf ook bij de rest van de wereld bekend moest worden gemaakt. Ze zorgden voor een paar optredens in België & introduceerden de band ook bij platenmaatschappij Crammed. En alzo ging die bal(kanband) aan het rollen.

The Gil, The Mann & The National

2009-04-03T06:29:00.001+02:00

Vandaag in Live Unlimited drie concerten: van een melancholische mevrouw en ex-minister en om te beginnen een kort en ongewoon concert van The National. Die New Yorkse art rockers worden hier voor de gelegenheid aangevuld met een violist, een trombonist en een trompettist. Na een paar minuten heeft de tegelijk warme en onderkoelde stem van Matt Berninger u zo bij uw nekvel.

En dan gaat het van de romantiek noir van de The National naar de melancholie van de Californische singer-songwriter Aimee Mann. Haar liedjes zijn vaak korte verhalen die beginnen bij een krantenbericht of een eigen ervaring. Wij leerden haar zelf pas echt kennen door haar bijdrages op de soundtrack van Magnolia van Paul Thomas Anderson, maar daar kan u niets aan doen.

Het komt niet elke dag voor dat je een ex-minister van cultuur met dreadlocks op het podium ziet staan. Behalve dan als je op tournee gaat met één van de reuzen van de Braziliaanse muziek, Gilberto Gil. Hij koos vorig jaar opnieuw voluit voor de kunst. En hij had na vijf jaar ministerschap nog niets aan kracht ingeboet.

Bon Iver

2009-03-27T07:33:00.003+01:00

Vandaag in Live Unlimited één straf concert, van Justin Vernon en zijn Bon Iver. Justin trok zich een tijdje geleden een paar maanden terug in de wildernis van Noord-Amerika. Een winter lang verbleef hij in een huisje in the middle of nowhere. Daar schoot hij onder meer twee herten om in de pan te leggen, maar hij maakte natuurlijk ook muziek. En dus kwam hij op een goede dag het bos uitgewandeld met een album onder z'n arm: “For Emma, Forever Ago”. Een plaat die vervolgens op veel plekken insloeg als een bescheiden bommetje. En stickers kreeg opgeplakt als zijnde één van de mooiste albums van 2008. Wat er ook van zij, het is een zeer authentieke plaat, met teksten recht uit Justin Vernons donkere ziel, met veel zwarte kraaien en veel agony en pain. Justin Vernon mag dit beklemmende staaltje cold folk dan wel zo goed als helemaal in zijn eentje hebben opgenomen, vervolgens ging hij wel evengoed met een band op tournee. En dat klonk al even indrukwekkend! Vanavond in LU Bon Iver live in Hamburg op het Reeperbahn Festival, op 26 september vorig jaar.

Changing of the Seasons (*)

2009-03-20T07:22:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited Iron & Wine live in de NDR-studio in Hamburg, op 20 januari vorig jaar. De band rond Sam Beam, één van de meest onderschatte singers-songwriters van deze tijd. Hun recentste echte cd heet 'The shepherd’s dog', een plaat waarvoor Beam zich enigszins heeft laten inspireren door het album 'Swordfishtrombones' van collega singer-songwriter Tom Waits.
Maar binnenkort, in mei, verschijnt ook de nieuwe dubbelaar 'Around the Well', een compilatie van B-kantjes en rariteiten. Daar gaan ze ook kort mee op tournee, de fans kunnen dan online stemmen voor de nummers die ze op die concerten per se willen horen.

"Kwetsbaar, akoestisch & angeliek", zo laat de Noorse singersongwriter Ane Brun zich op het eerste gezicht makkelijk in een paar adjectieven samenvatten. Maar schijn bedriegt: onder het zachtaardige pantser schuilt een sterke vrouw met allesbehalve zweverige songs. Pas op haar 21ste nam ze voor het eerst met enige serieuze bedoelingen een gitaar ter hand, om het ding vervolgens amper nog neer te leggen. In de herfst van 2003 bracht ze haar eerste plaat ‘Spending Time With Morgan’ uit, en vanaf dan liet ze zich ook live opmerken. 'Morgan' is trouwens het koosnaampje voor haar gitaar. In LU vanavond Ane Brun live in Hamburg op het Reeperbahn Festival, vorig jaar op 27 september.

(*) Changing of the Seasons

He falls asleep on her chest

the best sleep he´d ever met

nevertheless he dreams of some stranger´s caress

so he awakes and he knows

maybe someone else is supposed

to meet his hazy anticipating eyes
he draws the curtains aside

unfolding the first morning light

he glances at his disenchanted life
restlessness is me, you see

it´s hard to be safe

it´s difficult to be happy
it´s the changing of the seasons

he says ”I need them”

I guess I’m too Scandinavian

the relief of springintoxication of summer rain

the clearness of fall how winter makes me reconsider it all
restlessness is me, you seeit´s hard to be safe

it´s difficult to be happy
and then she awakes

reaches for the embrace

he decides not to worry about seasons again

Sigur Rós

2009-03-13T07:37:00.001+01:00

Wie Googlet op "worst interview ever" komt vrij snel uit bij het IJslandse kwartet Sigur Rós. Ze hebben een hekel aan woorden en vinden dat hun muziek voor zich spreekt. Vorig jaar verscheen hun zevende album 'Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust', wat zoveel betekent als 'met een brom in ons oor spelen we eindeloos'. Als we dan toch een poging doen, dan zou je kunnen zeggen dat hun muziek afwisselend klinkt als een gebed en een duivelspreek:
engelachtige vocalen botsen op demonische gitaren, droefgeestige strijkers zijn vervlochten met daverende drums of baldadige blazers. Het resultaat is een volstrekt uniek geluid, dat de zachtheid én de woestheid van het IJslandse landschap verklankt. Vandaag in Live Unlimited Sigur Rós live op het Southside Festival, in Neuhausen ob Eck, op 20 juni vorig jaar.

Bar Kokhba

2009-03-06T15:59:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited een opname van het Willisau Jazz Festival, gemaakt door de collega’s van de Zwitserse radio-omroep, van John Zorn met zijn septet Bar Kokhba. Het kruim van de New Yorkse downtown scène; John Zorn, Marc Ribot, Mark Feldman, Erik Friedlander, Greg Cohen, Joey Baron en Cyro Baptista. Bar Kokhba swingt en ontroert en ligt vrij zalvend in het oor. Maar Zorn is met dit ensemble niet uit op een gemakkelijke glimlach: hier wordt hard gewerkt. Er wordt op hoog niveau gesoleerd over de inmiddels wel bekende jiddische thema's van Zorn. Meer dan welkom is de inbreng van gitarist Marc Ribot, die bij momenten klinkt als Grant Green, maar ook graag de surfgitarist uithangt of eens in discussie gaat met drummer Joey Baron. Terwijl percussionist Cyro Baptista op zijn beurt zorgt voor een injectie met subtiele Braziliaanse invloeden. Hedenavond een uur lang misschien wel het beste wat John Zorn te bieden heeft: Bar Kokhba.

Gravenhurst

2009-02-27T09:00:00.000+01:00

Gravenhurst [Knust, Hamburg (Reeperbahn Festival), 27 september 2008] is het alter ego van de Brit Nick Talbot. Mét begeleiders klinkt Gravenhurst beïnvloed door de noisy experimenten van The Velvet Underground en het minimalisme van de Duitse krautrockformatie Neu! Maar in zijn uppie, met alleen een akoestische gitaar is Gravenhurst het folkie neefje van de psychedelische maestro Syd Barrett. En vandaag in Live Unlimited ook alvast een voorproefje van het concert van John Zorns Bar Kokhba van volgende week.

Ben Weaver

2009-02-20T15:52:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited, het Huis van Vertrouwen genaamd De Kift. Ze bestaan twintig jaar en ze brachten in september vorig jaar een achtste cd uit met als titel Hoofdkaas. Op 16 januari speelden ze live in Groningen en dat concert is vandaag ons dessert. Want de hoofdschotel die wordt ons geserveerd door de Amerikaan Ben Weaver, een doorgewinterde singer-songwriter uit Minnesota. Met ‘The Ax in the Oak’ leverde hij zijn zesde album af. Hij klinkt er nog altijd een stuk ouder op dan je van een 29-jarige zou verwachten. 'Ben is wat je noemt een roestige, gerimpelde ziel in een jong lichaam'. En hij koppelt ook moeiteloos grandeur aan intimiteit, een paradoxale combinatie die voor de rest alleen E van eels even goed afgaat.

Wait for the Summer

2009-02-13T18:23:00.000+01:00

Zelf noemen de New Yorkers van Yeasayer [Oxygen Festival (Punchestown Racecourse, Ierland), 12/07/08] hun muziek “middle eastern psych pop snap gospel”, en als u zich daar niets bij kunt voorstellen dan bedenken ze wel wat anders. Feit is: hun mysterieuze muziek valt met weinig te vergelijken.

Singersongwriter Micah P. Hinson [Festival Internacional de Benicàssim, 20 juli 2008] is nog maar 28, maar heeft al een uiterst geaccidenteerd leven achter de rug. En dat hóór je aan z’n liedjes.

Noah And The Whale [Oxygen Festival (Punchestown Racecourse, Ierland), 11/07/08] is een nieuwe Britse folkrockformatie die vorig jaar succesvol debuteerde met “Peaceful, the World Lays Me Down”. Een kennismaking.

Let’s Go Bowling

2009-02-06T16:40:00.000+01:00

Nadat Lambchop [Ancienne Belgique, Brussel, 28 oktober 2008] eerst braafjes de nieuwe cd ‘OH (Ohio)’ gespeeld had, poetste het gezelschap rond Kurt Wagner tijdens de tweede helft van het concert een stel vergeten parels op, en coverde het zowel Talking Heads als Leonard Cohen. En het is dát tweede deel dat we u vanavond serveren.
Richard Hawley [Festival Internacional de Benicàssim, 20 juli 2008] was een tijd lid van de Britpopformatie Pulp, maar maakt ook al bijna tien jaar soloplaten vol rijk gearrangeerde pop. Met ‘Lady’s Bridge’ brak hij vorig jaar definitief door in zijn thuisland. Tijd voor een kennismaking.

I Know You're Married But I've Got Feelings Too

2009-01-30T17:54:00.000+01:00

Live Unlimited slaat vanavond zijn tenten op op het Folkfestival van Dranouter. David Eugene Edwards [Folkfestival Dranouter, 03 augustus 2008], bekend van 16 Horsepower en Woven Hand, zingt zijn gothic folk liedjes niet, het is meer een bidden. Howe Gelb [Folkfestival Dranouter, 01 augustus 2008], de sterkhouder van Giant Sand, bladert door zijn honderden pagina’s tellende songbook op zoek naar vergeten, maar daarom niet minder blinkende parels woestijnrock. Martha Wainwright [Folkfestival Dranouter, 01 augustus 2008] komt uit een muzikale dynastie: ze is de dochter van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle, en de zus van Rufus. Het zou met andere woorden dus bijna verwonderlijk zijn mochten er uit haar stem, pen en vingers dingen van mindere kwaliteit komen. Dat is dan ook niet het geval: dat bewees ze al op haar debuutplaat 'Martha Wainwright', en dat werd ook met verve benadrukt op het geweldig getitelde 'I Know You're Married But I've Got Feelings Too', een zinsnede uit haar nummer 'Bleeding All over You'.

Just Jazzit

2009-01-23T10:29:00.000+01:00

Vorige week, op 15 januari bezocht de opnamewagen van Live Unlimited het Just Jazzit Festival in de Beursschouwburg in Brussel. Het Noorse Eple Trio (Andreas Ulvo: piano; Sigurd Hole: bas; Jonas H. Sjøvaag: drums) staat voor minimalistische en impressionistische muziek, even sterk beïnvloed door jazz als door kamermuziek. Food is een duo bestaande uit de Brit Iain Ballamy (sax) en de Noor Thomas Strønen (drums, elektronica), en brengt een gracieuze, geïmproviseerde mix van elektronica, rockgrooves en verweesde saxsolo’s.

Jim White

2009-01-16T17:31:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited het concert van Jim White vorige zomer live op het Folkfestival van Dranouter. Jim White groeide op in een dorpje in het zuiden van de Verenigde Staten dat erom bekend staat het grootste aantal kerken per inwoner te tellen. En dat liet zo zijn sporen na. Jim is een buitenbeentje, als muzikant en als mens. 'A suffering lost soul' zo noemt hij zichzelf. Het beste wat hem naar eigen zeggen ooit overkwam, is een werkongeval waarbij drie van zijn vingers verhakkeld werden. Voor elke gitarist is dat de ultieme nachtmerrie, maar vreemd genoeg heeft het White verdergeholpen in zijn muzikale carrière. Voor het ongeval speelde hij met alle gemak gitaar, maar pas nadat alle hechtingen aan zijn hand genezen waren, heeft hij fatsoenlijk leren spelen. Plots klonk alles wat hij speelde zoveel beter. Naast een onhandige klusser, was Jim White ook model, regisseur, professionele surfer en taxichauffeur. Echt een man van twaalf stielen en dertien ongelukken, tot hij zijn ware roeping vond als muzikant. De afgelopen twaalf jaar heeft hij een handvol cd’s uitgebracht waarop hij in hoogst originele americana liedjes de bizarre kantjes van zijn landgenoten onder de loep neemt.

Fleet Foxes

2009-01-09T14:07:00.000+01:00

Hoe kunnen we het jaar beter inzetten dan met een concert van de band die 2008 gedomineerd heeft? Het titelloze debuut van Fleet Foxes [Ancienne Belgique, Brussel, 20 november 2008] regeert soeverein in de eindejaarslijstjes van het gros van de belangrijkste muziektijdschriften: hun combinatie van kwikzilveren melodieën, seventiesfolk en sixtiespop is ronduit onweerstaanbaar. Steek het haardvuur aan!

Flip Kowlier

2008-12-22T16:23:00.000+01:00

Dienstmededeling: Op 26/12/2008 is er uitzonderlijk geen Live Unlimited wegens Bach, maar niet getreurd, 02/01/2009 presenteren wij ter compensaatsie het absoluut unieke concert van Flip Kowlier & Het Collectief in de Sint-Tillokerk in Izegem. Flip Kowlier en Het Collectief brachten daar in mei van dit jaar tijdens Klara in Izegem unieke versies van Kowliers liedjes, vermengd met zachte electronica en eigentijds klassiek van onder meer Steve Reich, Frederic Rzewski en Walter Hus. Flip Kowlier zong en speelde gitaar, maar hij had ook een moog en een theremin meegebracht. En er was Pieter van Buyten op bas en contrabas. En dan natuurlijk 'Het Collectief', het Brusselse ensemble dat zelden vies is van een avontuurlijk uitstapje.

Overigens, nu we toch bezig zijn: in de hoop dat de financiële, economische en institutionele crisissen, elk ten beste, en zo snel mogelijk zullen worden opgelost, wensen wij u allen een gelukkig 2009 !

Iron & Wine

2008-12-19T16:40:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited, bij wijze van vroeg eindejaarsgeschenk, een concert van Iron & Wine voor de Duitse radio in januari van dit jaar. Iron & Wine dat is zanger Sam Beam en zijn groep, baardige Beam en zijn zeven muzikanten. Hun jongste cd heet 'The shepherd’s dog', Beam heeft zich daarvoor enigszins laten inspireren door het album 'Swordfishtrombones' van collega singer-songwriter Tom Waits. Dat is o.m. een beetje terug te horen in de vocalen van 'House by the Sea'. En ook de politieke situatie toen in Amerika zou invloed hebben gehad op het album (met name de herverkiezing van Bush). Maar dat soort promopraat heeft een muzikant als Beam uiteraard eigentlijk helemaal niet nodig. Afijn, wij hebben dus nog iets beters in de aanbieding: het majestueus briljante concert van Iron & Wine voor de Duitse radio NDR op 20 januari van dit jaar. Subtiele americana-pop op zeer hoog niveau, uit het brein én uit het hart van Sam Beam, één van de meest onderschatte singers-songwriters van deze tijd.

Etoiles Polaires Montréal

2008-12-12T18:52:00.000+01:00

Wij laten vandaag in Live Unlimited een boel Canadese muzikanten horen en dat doen we naar aanleiding van het Montréalfestival in de Gentse Vooruit. Van 3 tot 6 december presenteerden Etoiles Polaires vzw en Vooruit daar een programma met een mooi evenwicht tussen gevestigde bands, experimentele nevenprojecten en ontluikend talent uit Montréal. Ze lanceerden ook een aantal nieuwe samenwerkingen tussen Canadese en Belgische muzikanten. Zo liet gitarist en oud-speler Sam Shalabi zijn vaste band Sam Shalabi Effect thuis, maar kreeg hij een stel fraaie vervangers: Osama Abdulrasol, Claire Goldfarb, Joachim Badenhorst en Bart Maris. Onze noisy landgenoot Köhn ging in de contramine met Eric Craven, de drummende helft van Hangedup. En dan kon u op Etoiles Polaires ook het concert meepikken van René Lussier. Lussier behoort tot de oude garde muzikanten van Montréal en is samen met Fred Frith, Marc Ribot en Eugene Chadbourne één van de grote hedendaagse improgitaristen. De laatste tijd heeft hij zich wel een beetje teruggetrokken en zet hij voornamelijk de teksten die zijn vrouw schrijft voor haar kinderboeken op muziek. In Vooruit in Gent speelde hij voor de gelegenheid samen met het radioKUKA-orkest van contrabassist Kristof Roseeuw. Lange tijd het huisorkest van onze eigenste Kunstkaravaan, met naast Kristof ook Tom Wouters, Lode Vercampt en Philippe Thuriot.

Sam, Soko & De Banjo Als Chick Magnet

2008-12-02T21:26:00.000+01:00

Vrijdag in Live Unlimited twee concerten en een extraatje: de bonus komt van de vaste band van gitarist en oud-speler Sam Shalabi, één van de centrale figuren in de improscene van Montréal. Shalabi is te gast op Etoiles Polaires dat dezer dagen in Vooruit aan de gang is. Dan is er de Canadese zangeres k.d. lang, ooit begonnen in de country, maar ondertussen heeft ze haar palet uitgebreid met late night jazz, folk en zachtmoedige rock. Maar we beginnen met een concert van de Franse actrice die internationaal doorbrak als zangeres toen een nummer van haar de toppositie van de Deense (!) iTunes charts bereikte. Ze heeft een zwak voor naïeve folkpop met een scheutje elektronica. En voor katten. Miauwt u lustig mee met Stéphanie Sokolinski alias Soko, het meisje van de My Space hit 'I'll Kill Her', live in Bourges op 19 april 2008. Twee dagen eerder, op 17 april was ze voor het eerst live te zien bij ons in de buurt en wel op het Dominofestival in de AB.

Deze zomer kwam ook de Canadese k.d. lang naar onze contreien om haar nieuwste plaat Watershed voor te stellen. Watershed is wat je noemt een typische k.d. lang plaat, met voornamelijk ingetogen en zich langzaam voortslepende ballads. Spaarzame, smaakvol geïnstrumenteerde songs, waarin k.d.'s stem alle ruimte krijgt. Het was meteen ook de eerste plaat die ze zelf producete. Live tijdens het concert deze zomer in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne kregen diezelfde nummers van de plaat meer body door een competente vijfkoppige groep bestaande uit een organist, een bassist, een drummer en twee gitaristen. k.d. lang liet het publiek ook tot vlakbij het podium komen, ze vroeg zelf aan haar fans om het dranghekken opzij te zetten. En dat was net zo gezellig want het was toch een beetje killig op die zondagavond in juli. Acht van de elf nummers op haar setlist kwamen dus uit haar nieuwe cd “Watershed”, maar er was ook plaats voor bv. “Helpless” van Neil Young. En toen de duisternis net was gevallen ook voor “Hallelujah” van Leonard Cohen. Voor het nummer “Jealous Dog” omgorde Lang een banjo met een hele lange steel, een instrument dat ze naar eigen zeggen heeft leren bespelen omwille van de magnetische aantrekkingskracht ervan bij haar seksegenoten. Een banjo als “chick magnet” wie had dat ooit kunnen denken?

That doesn't make you Jesus

2008-11-28T16:57:00.001+01:00

Vandaag in Live Unlimited twee concerten, een klein en een groot. Het kleine komt van de Australische singersongwriter en multi-instrumentalist 'Xavier Rudd', maar we beginnen met de grote klepper: Tori Amos. Voor haar enige concert van 2008 op het Folkfestival van Dranouter had Tori haar band thuisgelaten. Maar dat was niet echt een gemis, want alleen maar gewapend met haar vleugel en enkele keyboards bracht ze een boeiende dwarsdoorsnede uit haar eigen catalogus met ruim 200 songs. Het werd een vrij donkere set, die vooral bedoeld leek om haar trouwe legioen fans te plezieren. Tori zat als een balorige bakvis wijdbeens tussen haar piano's, waardoor de eerste 20 rijen willens nillens om de haverklap een gulle blik op haar kruis werd gegund, maar ze bezorgde de hele tent af en toe evengoed een stevige krop in de keel.

Op zondag 14 december komt Xavier Rudd naar de AB, maar hij stond deze zomer een dag na Tori Amos ook op het folkfestival van Dranouter. Hij komt uit Australië, maar de wereld is zijn thuis, en die wereld moet duidelijk nog een eeuwigheid mee. Organisch en gezond zijn zijn 2 favoriete woorden, maar Xavier Rudd verpakt zijn boodschappen wel zeer meesterlijk en eerlijk. Hij is letterlijk een multi-instrumentalist: hij kan helemaal solo van alles tegelijk, met veel respect voor de natuur en de Aboriginal-cultuur, en dus met didgeridoo plus percussie, harmonica en gitaar. Warme muziek met een hoge feel-goodfactor. Ideaal om een vrijdagavond nog wat op te krikken.

Zita

2008-11-21T09:57:00.001+01:00

Dit weekend staat de AB in Brussel nog eens onder curatele. Niet dat ze daar op de rand van het faillissement staan, ze hebben daar gewoon voor de derde keer een gastcurator aangesteld. Na Mauro Pawlowski en Wim Vandekeybus is het nu de beurt aan Stef Kamil Carlens. Hij stelde voor de AB een heel straf programma samen met een mix van muziek (van klassiek tot pop), in combinatie met beeld en gesproken woord. Stef Kamil is naast de programmator van dienst ook zelf de rode draad als artiest en in samenwerkingsverbanden op het podium. Wij zijn speciaal voor de gelegenheid zelf ook in ons concertarchief gedoken en we moesten niet eens te ver terug in de tijd om een prachtconcert te vinden van Stef Kamil Carlens’ Zita Swoon. Hun concert op 9 juli 2006 in het Minnewaterpark in Brugge op het Cactus Festival was afwisselend vrolijk en ingetogen, uitzinnig en weemoedig. De perfecte groep op een festival waar een mengeling van rassen en culturen mee ligt aan de basis voor de uitzonderlijke vibe die er altijd hangt.

Wannes Van de Velde

2008-11-14T10:33:00.000+01:00

Wannes Van de Velde is begin deze week overleden. Hij was 71. Een muzikale Don Quichot, zoals hij ironisch zong over zichzelf. Wannes was ook een echte artiest, iemand voor wie het levensnoodzakelijk was zich te uiten in poëzie, theater, muziek, poesjenellen, houtsneden, schilderijen of al zingend met zijn vrienden in Water & Wijn. Hij deed het allemaal met dezelfde integriteit, zonder zich ooit te laten leiden door commerciële overwegingen. Vandaag hoort hem in Live Unlmited tijdens het Feestival in Gooik in 2000, een concert dat hij zelf een van zijn beste vond.

All We Could Do Was Sing...

2008-11-07T18:03:00.000+01:00

Amy Winehouse [Oxegen Festival, Punchtown Racecourse, 12 juli 2008] staat de voorbije jaren vooral voor niet-muzikale redenen in de belangstelling. Laat dat vooral niet versluieren wat een geweldige soulmadam Winehouse wel is.
‘All We Could Do Was Sing’ heet de jongste cd van Port O’Brien [AB-Club, Brussel, 18 oktober 2008] en dat doen ze dan ook met verve. Hun folkpop wordt links en rechts al vergeleken met Sufjan Stevens en Arcade Fire. Da’s nog iets te veel eer, maar het Amerikaanse bandje is zeker een belofte.

I’m From Barcelona

2008-10-31T17:02:00.000+01:00

Chelleuw again. ¿Que? We kozen vandaag voor concerten van de Zweedse bende 'I’m From Barcelona' en dé trots van de Waals-Brusselse muziekscene; het zestal 'Girls in Hawaii'. Muzikaal te situeren tussen The Beatles en Grandaddy. Girls in Hawaii wordt op handen gedragen in Frankrijk en zienderogen winnen ze ook zieltjes in Duitsland, Spanje, Ijsland, Zweden en Italië. Op 12 februari van dit jaar brachten ze hun tweede plaat uit ‘Plan your Escape’, vier jaar na hun debuutalbum ‘From Here to There’. Live smukken the Girls hun shows op met uitgekiende visuals. Maar het gaat ook uitstekend zonder. Woensdag speelden ze nog de Vooruit in Gent plat en dat zijn ze volgende week ook van plan op de Nachten. Daar zullen hun wereldsingles ‘This Farm Will End up in Fire’ en ‘Sun of the Sons’ ongetwijfeld ook niet op de setlist ontbreken. Ze hebben ook een geweldige coverversie van “Voor ik vergeet” van Spinvis, zeer charmant, met een Frans accentje.

De Zweedse bende "I’m From Barcelona" is één van de meest onwaarschijnlijke succesverhalen in de popmuziek van de laatste jaren. Ze staan met 20 tot 30 muzikanten op het podium, de helft daarvan vocalisten. Hun vrolijke liedjes lijken kinderlijk eenvoudig, maar zijn uitermate geraffineerd. Maar wat meer is, ze krijgen als alles goed is zelfs de chagrijnigste zuurpruim aan het lachen. En live staat al gauw het halve publiek mee te zingen. De naam van de band is een hommage aan Manuel/Andrew Sachs uit Fawlty Towers, de man die deze week in het oog van de BBC-storm stond rond Jonathan Ross en Russell Brand.

Umuntu ngumuntu Ngabantu (*)

2008-10-24T18:38:00.000+02:00

Howdy. Wij mixen vandaag drie concerten zijnde the Nederlandse 'The Nits' in de Ancienne Belgique, de mix van jazz en hiphop van 'The Herbaliser' op Gent Jazz en 'Sioen Meets Soweto' deze zomer live op de Gentse Feesten.

Sioen trok op vraag van Les Ballets C. de la B., Oxfam en Trefpunt naar Zuid-Afrika om er muziek te maken met plaatselijke muzikanten. In de Townships van Johannesburg kwam hij in contact met zangeres Stella Khumalo en 2 gerenommeerde muzikanten: percussionist Pops Mohamed, volgens Sioen ‘de Toots Thielemans van Zuid-Afrika, maar dan op percussie’ en Khaya Mahlangu, de saxofonist die rond de wereld toert met de Zuid-Afrikaanse levende muzieklegende Hugh Masekela. Stella Khumalo trad in Gent zelf niet mee op, maar selecteerde en coachte de 4 jonge backing vocalisten. Oorspronkelijk was het plan om bestaande Sioen-nummers een Zuid-Afrikaans tintje te geven, maar eens ter plaatse in Soweto vond Sioen inspiratie voor een totaal nieuw repertoire. Met als resultaat dus geen “Sioen goes Soweto”, maar “Sioen meets Soweto”.
Over dan naarr 'The Nits', al 34 jaar de trots van Nederland™ met hun afwisselend dromerige en opwindende popsongs. Voor hun concert dit voorjaar was het hele podium van de AB omgetoverd tot een uitstalraam van antieke lampen. In elke stad waar The Nits optreden proberen ze een lamp op de kop te tikken. En zo hebben Henk Hofstede, Rob Kloet en Robert Jan Stips er al ongeveer honderdvijftig verzameld en ze zijn niet meteen van plan om te stoppen met hun uit de hand gelopen hobby. Het levert hen in ieder geval een zeer sfeervol decor op. In de AB stelden The Nits hun recentste cd voor, 'Doing the dishes', een voor hun doen opvallend vrolijke en afwisselende plaat. Maar er kwamen natuurlijk ook een paar van hun oude klassiekers aan bod.

Van de popkoningen van de lage landen zappen we dan naar het Londense duo Jake Wherry en Ollie Teeba. Twee heren met een gezamenlijke passie voor hiphop, rare beats, funk en jazz. Ze waren allebei verwoedde verzamelaars van vinyl en de studio was hun eerste instrument. Jake en Ollie koppelden de nieuwste sample technieken met Jake zijn muzikale gevoel. En later voegden ze ook rappers en zangers toe. Op het einde van de jaren '90 breidden ze hun live act uit tot een 9-koppige band en zo werden ze ook een echte festivalgroep. Genaamd: The Herbaliser.

[Doek]

(*) Mensen worden mensen door andere mensen.

Cocoon

2008-10-17T09:18:00.000+02:00

Chhelleuw. Wij laten u deze week kennismaken met de hartverwarmende folkpop van het piepjonge Franse duo Cocoon. Er is het concert van het New Yorkse trio Blonde Redhead. Maar we beginnen met een opzwepende mix van muziek uit Curaçao, jazz, Cubaanse en Braziliaanse ritmes van de Nederlands-Antilliaanse Izaline Calister. Eén van de rijzende sterren van de Caribische muziek. In 2000 brak ze door met haar eerste solo album 'One woman's dream'. En sindsdien is ze alleen maar beter geworden. Ze trekt op dit moment met onder meer Gerrit Komrij naar Paramaribo voor het Literair Festival Suriname. Komrij treedt er samen op met auteurs uit Zuid-Afrika, Indonesië, Turkije en Marokko. En Izaline Calìster zorgt voor de muziek.

Het New Yorkse trio Blonde Redhead werd vroeger uitentreure vergeleken met Sonic Youth, maar ondertussen zijn ze veel meer opgeschoven in de richting van een band als My Bloody Valentine. Blonde Redhead betstaat wel nog altijd uit de van oorsprong Italiaanse tweeling Amadeo en Simone Pace en de Japanse Kazu Makino. En zij zijn ondertussen al aan hun zevende Blonde Redhead album toe. Maar hun vroegere werk klinkt steeds meer als een vage echo uit een ander leven. Kazu Makino klinkt heser en onaardser dan voorheen en de gitaren waaieren uit en staren naar de eigen schoenpunten alsof daar alle heil te vinden is.

Und dan is er het piepjonge Franse duo Cocoon. Dat zijn Morgane Imbeaud en Marc Barnaud. Hij is 22 en zij 19. In Frankrijk hebben ze al een aantal talentwedstrijden op hun naam kunnen schrijven. In de juryverslagen daarvan vallen dan steevast namen als Nick Drake, Elliot Smith en Sufjan Stevens. Hun vorig jaar verschenen debuutplaat heet 'My friends all died in a plane crash'. Wie hen na deze Live Unlimited ook per se eens live aan het werk wil zien die heeft geluk, want ze komen begin november naar de Vooruit in Gent en the AB in Brussel.

Then If I’m Weird I Want to Share

2008-10-10T18:24:00.000+02:00

Het beste uit 3 recente concerten, dat is ook vanavond ons recept. Een combinatie van de opzwepende Macedonische fanfare 'King Naat Veliov & The Original Kocani Orkestar', met een flinke brok van 'Stephen Malkmus & The Jicks' live in de AB. En om op te warmen 'Tender Forever', een mix van vrouwenstemmen, akoestische gitaren en laptopklanken. Uit de grond gestampt door de Française Melanie Valera. Zij verkaste van Bordeaux naar Olympia in Washington. Dat had toen een impact van jewelste op de muziekscene daar; alle/veel lokale muzikanten wilden met haar gezien worden en met haar samenspelen. Het kwam zelfs tot een soort van muzikale luchtbrug tussen Bordeaux en Olympia, met alle mogelijke uitwisselingen en samenwerkingen. Maar eigenlijk is Melanie Valera nog altijd op haar best met niet te veel volk rond zich op het podium. Al deed in juni op het Sonar Festival in Barcelona op een bepaald moment wel het halve publiek mee.

En dan is er het concert van Stephen Malkmus & The Jicks live in de Ancienne Belgique in Brussel, op 11 juni. Drie kwart van de gespeelde nummers tijdens dat concert kwamen uit hun recentste plaat ‘Real Emotional Trash’. Het kippenvelmoment van de avond was weggelegd voor Cold Son en er was ook nog een opvallend bisnummer; 'Alright, Alright, Alright.', een Engelstalige cover van Jacques Dutroncs 'Et Moi, Et Moi, Et Moi.' Maar dat bewaren wij voor een andere keer.

Het Kocani Orkestar is het zigeunergezelschap uit Macedonië dat bekend werd door de soundtrack van Emir Kusturica's films 'Time of the Gypsies' en 'Underground'. Hun muziek was toen een tijdlang een echte hype op feesten en festivals. Die storm is ondertussen een beetje gaan liggen, maar ze staan nog altijd garant voor opzwepende concerten met een hoek af. Een klassieke mix van stevige brassbandgeluiden, pompende Turks/Bulgaarse ritmes en opwindende oosterse invloeden.

Life's a bitch and then you die

2008-10-03T17:53:00.000+02:00

Wij hebben ook vandaag weer drie uitstekende concerten voor u geselecteerd: 'Orchestre National De Barbès' in juni van dit jaar op Couleur Café, een muzikale smeltkroes uit Parijs die Marokkaanse gnawa koppelt aan The Rolling Stones. Het arty gezelschap 'Effi Briest', zes dames uit New York op het kruispunt van folk en avant-garde. Maar we beginnen bij de Amerikaan 'Elvis Perkins'. Hij brengt met zijn band Dearland fraai gearrangeerde folkpop. Maar wel van het donkerste soort. Want het leven is geen pretje en zeker niet voor Elvis Perkins. Zijn vader, acteur Anthony Perkins (die van 'Psycho', maar ook de zanger van een elpee vol standards) overleed aan aids toen zijn zoon zeventien was en Elvis Perkins moeder, fotografe Berry Berenson, zat op 9/11 in het vliegtuig dat zich in de noordelijke WTC-toren boorde. Life's a bitch and then you die: vraag dat maar aan Elvis Perkins. Geen wonder dus dat de dood regeert in zijn muziek. Perkins' ontroerende debuutplaat 'Ash Wednesday' was dan ook opgedragen aan zijn moeder en in de titelsong cryptisch ook aan zijn vader. Elvis is lang geen Presley of Costello, maar wij voelen aan ons water dat hij op weg is voor een carrière die zijn ouders in de schaduw kan stellen. That is, als hij morgen niet van het zebrapad wordt gemaaid door een wegpiraat. Want: Life's a bitch.

Maar dat is nog geen reden om het hoofd te laten hangen vinden ook de mannen van het 'Orchestre National De Barbès'. Dat orkest werd opgericht in de Parijse wijk Barbès en staat zoals de wijk zelf, voor een verzamelplaats van culturen en stijlen. Ze koppelen met groot gemak Marokkaanse gnawa aan The Rolling Stones. En dat bleek deze zomer ook feilloos te werken op Couleur Café op de terreinen van Turn & Taxis in Brussel.

De naam 'Effi Briest' kennen we van het boek en de film, maar iets actueler is de gelijknamige vrouwenband uit Brooklyn. Ze begonnen met muziekmaken in de kelder van een tweedehandse klerenwinkel. Donker, vochtig en met ratten. Toen waren ze met twaalf, maar tegenwoordig zijn ze met zes en maken ze nog altijd vol overtuiging opwindende vrij primitieve muziek op het kruispunt van folk en avant-garde, die bij momenten ruikt naar Can, Kate Bush en Soft Machine.

Iron, Wine & Tunng

2008-09-26T16:08:00.000+02:00

Vandaag in Live Unlimited het eerste deel van een briljant concert van Iron & Wine voor de Duitse radio in januari van dit jaar. Maar we beginnen bij de ingenieuze folktronica van de Britse groep Tunng. Tunng was oorspronkelijk een duo, bestaande uit de Amerikaanse zanger en gitarist Sam Genders en de Britse producer Mike Lindsay, die tot dan vooral zijn brood verdiende als componist voor softpornofilms. Die twee mannen kwamen elkaar tegen in het Londense muziekcircuit en raakten aan de praat over de soundtrack bij 'The Wicker Man', een horrorfilm uit 1973. Tunngs plaat 'Mother's daughter and other songs' was geïnpireerd op 'The Wicker man'. En dan waren er ook de cd’s 'Comments of the Inner Chorus' en vorig jaar 'Good Arrows'. Ze zijn ondertussen ook al een hele tijd niet meer met twee, maar met zes; Ashley Bates, Phil Winter, Becky Jacobs en Martin Smith doen gezellig mee. Ze spelen vanavond één cover (The Pioneers van Bloc Party) en voor de rest allemaal eigen nummers.

Iron & Wine = zanger Sam Beam en zijn groep, baardige Beam en zijn zeven muzikanten. Hun jongste cd heet 'The shepherd’s dog', maar wij hebben vanavond nog iets beters in de aanbieding: het eerste deel van het majestueus briljante concert van Iron & Wine voor de Duitse radio NDR op 20 januari van dit jaar. Subtiele americana-pop op zeer hoog niveau, uit het brein én uit het hart van Sam Beam.

Melody Gardot

2008-09-19T12:25:00.000+02:00

Vandaag in Live Unlimited opnieuw het beste uit drie recente topconcerten. De Amerikaanse Melody Gardot [Bijloke, Gent (Gent Jazz), 13 juli 2008] begon te zingen als therapie na een zwaar verkeersongeluk en hoort ondertussen tot het kransje beloftevolle jonge jazzzangeressen. De zwaarmoedige pop-met-gitaren van Death Cab For Cutie [Rivierenhof, Antwerpen, 7 augustus 2008] steunt sterk op de snik in de keel van zanger Benjamin Gibbard. En tot slot de oudtestamentische gothic country van Woven Hand [Dranouter Festival, 2 augustus 2008], het alter ego van David Eugene Edwards van wijlen 16 Horsepower.

Zomerreces

2008-06-27T19:32:00.000+02:00

Wij zijn er even niet.

Terug op vrijdag 19/09/2008.

Cactus 2007

2008-06-27T19:10:00.000+02:00

In de laatste Live Unlimited voor het zomerreces, trekken we naar het Cactus Festival van 2007 voor de excentrieke, veelkleurige pop van The Flaming Lips, de uitgepuurde gitaarliedjes van José González en de noise drones van Mogwai.

He’s Simple, He’s Dumb, He’s the Pilot

2008-06-20T19:37:00.000+02:00

John Hammond’s Wicked Grin werpt zich vandaag in Live Unlimited op de songs van Tom Waits (een opname van het Belgium Rhythm & Blues Festival), Grandaddy haalt zijn meest psychedelische pop boven op Pukkelpop, en dan is er ook de elektrische woestijnblues van Tinariwen, een groep Toearegs uit Mali, op het Sfinks Festival.

The Girl in the Other Room

2008-06-13T19:15:00.000+02:00

Vandaag in Live Unlimited 3 concerten; de Noorse groep Madrugada in de AB, de jonge Belgische band The Tellers op het Nederlandse festival Eurosonic. En om te beginnen een concert van de Canadese zangeres en pianiste Diana Krall. Zij heeft er zich nooit echt om bekommerd of ze al dan niet ernstig zou worden genomen als jazz-zangeres. Ze kent haar standards, beschikt over een aangename stem en speelt voortreffelijk piano. Ergens moet die brug naar de popwereld en een veel groter publiek wel in haar onderbewuste aanwezig zijn geweest, alleen was het wachten op de juiste persoon. Toen ze vier jaar geleden trouwde met Elvis Costello en hij aan hun prille liefde meteen een hele plaat opdroeg, was de eerste stap gezet. We laten het concert horen dat ze in 2004 gaf voor de collega’s van Radio France, ter gelegenheid van de release van die plaat The Girl in the Other Room.
Het zijn zware maanden geweest voor de Noorse laatavondrockers Sivert Hoyem en Frode Jacobsen. In een korte break tijdens het opnameproces voor hun nieuwe cd overleed Madrugada's gitarist Robert Buras. 31 jaar was hij nog maar, veel te jong voor een permanent afscheid. Ondanks het wegvallen van Buras besloten Hoyem en Jacobsen om de cd toch af te maken. En ze trekken er ook uitgebreid mee op tournee. Op 19 juli spelen ze op de Gentse Feesten en op 20 juli op het Dour Festival. En op 12 mei stonden ze nog live in de AB in Brussel.
Maar in september valt dan het doek over Madrugada.
The Tellers is een jonge beloftevolle Belgische band rond het duo Ben Bailleux-Beynon en Charles Blistin. Wie hen al eens live aan het werk heeft gezien op Pukkelpop, Dour, Dranouter, Boomtown, in de AB of in de Botanique die zal moeten beamen dat The Tellers goed bezig zijn.
Charles schrijft de arrangementen en neemt gitaar, bas en piano voor zijn rekening. En Ben zorgt voor zang, gitaar en het Welshe accent. Dat heeft hij van zijn moeder. Hun concert op het Nederlandse festival Eurosonic begonnen ze met een nummer van Pavement: Cut Your Hair.

Joe Admiraal

2008-06-06T19:33:00.000+02:00

Wij zorgen iedere vrijdag tussen 23u en middernacht voor unieke concertopnames en deze week zijn wij ons geluk gaan beproeven in de Ancienne Belgique. In het najaar van 2006 sloot Admiral Freebee daar zijn “Wild Dreams of New Beginnings”- theatertournee in schoonheid af. En op 5 maart van dit jaar was Joe Jackson daar te gast. De 53-jarige Brit die recent van New York naar Berlijn verkaste. Jackson speelde in de AB met een gitaarloos trio, met Graham Maby op bas en Dave Houghton op drums, zijn kompanen van het eerste uur. Op de setlist prijkte veel materiaal uit zijn jongste cd, Rain, maar Ome Joe liet ook zijn fans van het eerste uur niet in de kou staan. Het werd een concert dat zweefde tussen pop en jazz, zonder te vervallen in richtingloze fusion. Voor wie er in maart naast greep is er binnenkort een herkansing; Joe Jackson staat dit jaar ook op de affiche van de feesteditie van Rock Zottegem, op zaterdag 12 juli op de weide aan de Bevergemse Vijvers.

Wild Dreams of New Beginnings zo heette de derde plaat van Admiral Freebee. Tom Van Laere tastte op die cd diep in eigen boezem en likte zijn wonden na een relatiebreuk. Dat deed hij met een reeks ingetogen herfstsongs, waarin Emmylou Harris een glansrol speelde. Admiral Freebee stelde die plaat ook live voor in ons land met een intieme theatertournee. En zo kwam hij op 30 november van 2006 ook in de Ancienne Belgique terecht. Op de festivals moest de Admiraal het voornamelijk hebben van veertienjarige meisjes die Einstein Brain en Oh Darkness wilden horen. Maar hier kregen ook de wat oudere fans van de kans om hem aan het werk te zien.

Life on My Mind

2008-05-30T17:32:00.000+02:00

Vandaag in Live Unlimited twee recente concerten; de Amerikaanse band Centro-Matic in de AB en het concert van singersongwriter Kris Kristofferson op de Music Freedom Day in Oslo. Maar we zijn ook even in onze archieven gedoken en daar hebben een we een unieke akoestische sessie van Elbow opgeduikeld. Het kwintet uit Manchester rond wereldverbeteraar Guy Garvey voor de gelegenheid stripped down to the bone als duo. Guy Garvey met Mark Potter op akoestische gitaar, live in onze eigen studio Studio Toots in december van 2003. Wie ze eens live in de volledige bezetting aan het werk wil zien moet daar in theorie niet meer lang op wachten, want ze komen met zijn vijven binnenkort naar de Botanique in Brussel. Op dinsdag 24 juni.
Maar dat concert is ondertussen in de praktijk al helemaal uitverkocht.
Het is behoorlijk economisch van Will Johnson om met zijn twee bands Centro-Matic en South San Gabriel op hetzelfde moment een nieuwe plaat uit te brengen. En ook bij het touren is dat zeer praktisch, dan kan je gewoon je eigen voorprogramma verzorgen. Zo ook vorige maand op het Dominofestival in de AB. Eerst zat Will Johnson centraal bij South San Gabriel en dan stond Will recht bij Centro-Matic, hij had wel zijn jas uitgetrokken en een pet opgezet.

Singersongwriter Kris Kristofferson is een levende legende, 71 jaar oud ondertussen, rijzig en grijs, nog steeds een zeer gedreven, sociaal bewogen, links georiënteerde artiest. En dus zeer op zijn plaats op de Music Freedom Day in Oslo op 3 maart van dit jaar. Een dag in het teken van de bestrijding van muziek-censuur en het ondersteunen van de vrijheid van meningsuiting voor alle kunstenaars waar ook ter wereld.

Live Unlimited painted out of the picture

2008-05-20T18:27:00.000+02:00

Vrijdag 23/05/2008 is er uitzonderlijk geen Live Unlimited, wij ruimen dan graag even plaats voor de Koningin Elisabeth Wedstrijd voor zang 2008, rechtstreeks vanuit het PSK in Brussel.

Ma musique est cassée

2008-05-16T18:52:00.000+02:00

Vandaag in Live Unlimited de Frans-Tunesische zangeres Amina op het Sfinks Festival. Ollabelle, een van de meest passionele americana-bands, op de Rhythm & Blues Night in Groningen. Maar we beginnen bij Eric Mingus, de bas spelende zoon van Charles, live op het Cactus Festival in 2002. Eric Mingus kwam er als leider van zijn eigen trio zijn cd 'Too Many Bullets, Not Enough Soul' voorstellen. Een plaat met doorvoelde verhalen, uit het leven van de grootstad. Een exploratietocht langs jazz, soul, rock en spoken word met als rode draad Eric Mingus’ bluesstem en zijn trillende, elektrische staande bas.

De Frans-Tunesische Amina is de zangeres die in 1991 het Eurosongfestival net niet won. Met 'Le dernier qui à parlé' had Amina voor Frankrijk Eurosong kunnen winnen. Maar het mocht niet zijn. Net zoals Urban Trad strandde Amina op de tweede plaats. Ze had edoch die zomer wel een hit te pakken en even lag Europa aan haar voeten. Om al een beetje in de sfeer te komen voor het Eurovisiesongcircus volgende week laten wij Amina Annabi live horen op het Sfinks Festival op 29 juli van 1993.

Elvis Costello himself is blijkbaar een groot bewonderaar van deze band: de Amerikaanse groep Ollabelle. Ze brengen blues, country, rock & roll en spirituele rootsmuziek in een modern jasje. De vijf bandleden zingen in harmonie geïnspireerd door alles wat met bluegrass, blues, country en gospel te maken heeft. T-Bone Burnett mixte hun tweede cd "Riverside Battle Songs" op Verve, de opvolger van hun titelloze debuut uit 2004. Amy Helm+Byron Isaacs+Tony Leone+Fiona McBain+Glenn Patscha=Ollabelle, live in april van vorig jaar op de Rhythm & Blues Night in Groningen.

Tied & Tickled

2008-05-09T19:45:00.000+02:00

Wij maken vandaag de borst al nat voor de vele concerten tijdens Klara in Izegem, morgen, overmorgen & maandag en dat doen we met drie bijzondere live-opnames: we brengen het concert van het 'Rudy Trouvé Septet' vorige maand in de AB-Club. De Amerikaanse diva 'Dee Dee Bridegwater op het Blue Note Festival in 2005. Maar we beginnen met de band van de gebroeders Micha en Markus Acher. Het 'Tied & Tickled Trio'. Die bandnaam doet misschien denken dat het hier een drietal betreft, maar nope, ze zitten samen met nog vijf andere muzikanten uit de provincie Beieren in het Tied & Tickled Trio. Hun naam vonden ze in de SM sector. We horen ze live op 1 december vorig jaar op het omroepfestival van de collega’s van de publieke omroep van de Duitse deelstaat Beieren, een thuismatch want daar komen ze dus ook zelf vandaan.
Jazzdiva 'Dee Dee Bridgewater' staat volgende dinsdag op het podium van het PSK. Een niet te missen concert voor jazz- & wereldmuziekfanaten; ze gaat tegenwoordig voornamelijk op zoek naar haar Afrikaanse roots. Als VN-ambassadrice van de Voedsel- en Landbouworganisatie FAO kreeg ze de kans om door Afrika te reizen. En in Mali verloor ze haar hart. De rode aarde van Mali werd de naam van haar nieuwste project met de crème de la crème van de Malinese griots. Maar wij laten Dee Dee Bridgewater horen live op 16 juli van 2005, op wat toen nog het Blue Note Records festival was.

'Songs and stuff recorded between 2003 and 2007 Part One', zo heette een half jaar geleden de nieuwe plaat van Rudy Trouvé en zijn Septet. Het Rudy Trouvé Sextet werd uitgebreid naar een Septet, nu met ook Joris Caluwaerts op toetsen. Ze speelden eergisteren nog live in de Arenbergschouwburg in Antwerpen, maar wij waren er bij op 27 april, in de ABclub in Brussel.

Ich bin Dillon

2008-05-02T18:32:00.000+02:00

Vanavond in Live Unlimited drie concerten van onze collega’s van de publieke omroep van de Duitse deelstaat Beieren. Op 1 december vorig jaar speelden daar op hun omroepfestival onder meer de Amerikaanse groep Band Of Horses, zanger en songwriter Scott Matthew en zangeres-pianiste Dillon, een aanstormend Duits talent. En uit die drie concerten laten wij vandaag de muzikale hoogtepunten horen. Te beginnen bij de Australiër Scott Matthew. Hij opereert vanuit New York en liet voor het eerst van zich horen door zijn bijdragen aan diverse films. De opvallendste was zijn verschijning in 'Short Bus' van John Cameron Mitchell. Een aantal van de songs daaruit stonden ook op zijn titelloze debuutplaat. Een indrukwekkende collectie zwartgallige kamerfolk. Matthew hangt ook al eens rond in de kringen van Antony and the Johnsons, en dat hoor je, maar het meest opmerkelijk is misschien toch wel Matthews stem, die vertoont bij momenten sterke gelijkenissen met die van de jonge David Bowie. Of van Mark Hollis. Maar binnen een paar jaar spreken we wellicht gewoon van een typische Scott Matthew klank. Binnenkort zakt Scott Matthew ook naar ons land af voor twee concerten, op donderdag 8 mei speelt hij in STUK in Leuven en de dag daarna, op negen mei ook in de Handelsbeurs in Gent. Fans van Antony and the Johnsons, Rufus Wainwright en Joan As Police Woman weten waar naartoe.

Deze band staat op zaterdag 5 juli samen met Ben Harper, Sigur Rós en Radiohead op de wei van Werchter: het Amerikaanse viertal Band of Horses. Bij hen geen ritmisch hoefgetrappel of polyfoon gehinnik, maar sepiakleurige countryrock. Met dezelfde stalgeur als bijvoorbeeld My Morning Jacket. Maar dan met meer ideeen en een beetje melancholischer. Lance Armstrong is een grote fan van Band Of Horses, maar hij gaat op hun concerten al eens graag op de vuist met bijvoorbeeld de security, dus pas deze zomer in Werchter een beetje op, bukken als je Lance ziet.

Zangeres-pianiste Dillon is een aanstormend Duits talent, half Lyrische Lolita en half Muzikale Minnares, zo wordt ze omschreven door haar platenfirma Kitty-yo. Op het einde van dit concert komt Christian Neuburger van Slut zijn eigen nummer Wednesday met haar meezingen.
Dillon is volgens hipsters zhe next big zhing uit Duitsland.

Sweet Warrior Richard Thompson

2008-04-25T16:47:00.000+02:00

Vandaag brengen wij in Live Unlimited de avond door in het uitstekende gezelschap van de Brit Richard Thompson. Hij was met Fairport Convention aan het eind van de jaren zestig een van de grondleggers van de folkrock. En sindsdien pendelt hij voortdurend tussen folk en rock, tussen subtiele fingerpicking op akoestische gitaar en scherpsnijdende elektrische gitaarlicks. Thompson is niet alleen een misdadig goede gitarist, maar ook een fantastische songschrijver. Wij laten u vandaag een uur lang genieten van het beste van zijn jongste Belgische concert, op 8 oktober 2007 in de Ancienne Belgique in Brussel. Richard Thompson had die avond ook een excellente band bij. Bassist Danny Thompson, in de folkwereld zelf een halve legende, de jonge drummer Michael Jerome en Pete Zorn, één van de meest gereputeerde multi-instrumentalisten van de VS. Dat trio was op zich de verplaatsing eigenlijk ook al waard, maar de meeste -voornamelijk mannelijke- fans die kwamen uiteraard toch vooral voor Richard Thompson. Verstokte fans van Thompson kunnen hem heel binnekort nog eens live aan het werk zien, op zaterdag 10 mei op het festival Ten Vrede in Diksmuide, daar zullen zijn songs zeker niet misstaan.

Los Lobos live op 17 juli van 1993.

2008-04-18T18:07:00.001+02:00

Ambiance in de keet vandaag in Live Unlimited, met een indrukwekkend concert van Los Lobos, de ultieme rootsband. De reputatie van de Wolven uit oostelijk Los Angeles is legendarisch: als ze in goeie doen zijn, groeien hun concerten steevast uit tot ware volksfeesten, waarbij jong en oud vrolijk de polonaise dansen. En door hun collega-muzikanten worden ze ook al op handen gedragen. Op hun beste momenten klinken ze als een kruising tussen The Band, Santana, Crazy Horse en een dolgedraaid mariachi-orkest. Je moet al een echte zoutpilaar zijn om dan niet voor de bijl te gaan. In 1992 bereikte Los Lobos een creatieve piek met hun cd 'Kiko', waarop ze een experimentele twist gaven aan hun muziek. Het daaropvolgende jaar, presenteerde Los Lobos die plaat live tijdens een grandioos concert op het Belgium Rhythm & Blues Festival in Peer, waar ze ook materiaal opdiepten uit andere prachtplaten zoals How Will the Wolf Survive? en By the Light of the Moon.

Een avond om in te lijsten

2008-04-11T18:04:00.000+02:00

Vorige week namen we onverwacht afscheid van collega Miel Vanattenhoven en het geplande concert van Elvis Costello en Allen Toussaint op het Blue Note Records Festival in Gent moest dus even plaats maken voor een gelegenheids-Live Unlimited ter ere van Miel. Maar uitgesteld is niet verloren, vandaag is het echt zover en afgaande op het aantal reacties van luisteraars zitten veel mensen nu te wachten op dit concert van 17 juli 2007. Elvis Costello, dé grootste muzikale omnivoor van de voorbije dertig jaar en pianist en New Orleans-legende Allen Toussaint hadden een jaar eerder samen de sublieme cd ‘River in Reverse’ opgenomen. Maar ze beperkten hun optreden in Gent niet tot die plaat en ze doken parels op uit hun afzonderlijke songbooks. Vooral Costello’s liedjes ondergingen, dankzij de aanwezigheid van The Crescent City Horns, soms radicale veranderingen. Hun concert was de afsluiter van het Blue Note Records festival en op het podium stond enkel goed volk: Steve Nieve op orgel, vier koperblazers uit het Diepe Zuiden, een ritmesectie en dan God en zijn profeet; Allen Toussaint & Elvis Costello. Een avond om in te lijsten!

Miels Middelheim

2008-04-04T19:02:00.000+02:00

Deze week is collega Miel Vanattenhoven overleden, de Kleine Vriendelijke Reus. Hij is 63 geworden. Miel was jarenlang ook één van de bezielers van Jazz Middelheim. En met hem in gedachten laten wij vandaag in Live Unlimited fragmenten horen uit 3 van zijn favoriete Middelheim concerten; het Mal Waldron Trio in 1997, Masada in 1999 en om te beginnen het Charles Mingus Quintet in 1976. Jack Walrath, Ricky Ford, Dannie Mixon, Dannie Richmond en Charles Mingus met een stomende versie van 'Fables of Faubus' uit 1959, een dreigende aanklacht tegen rassenrellen in het Amerikaanse Little Rock. Mingus schreef dat nummer als protest tegen gouveneur Orval E. Faubus, die in 1957 de Nationale Garde inzette om te voorkomen dat zwarte kinderen op 'the Little Rock Central High School' les zouden krijgen. Miel Vanattenhoven wist ons voor de petite histoire nog te vertellen dat Charles Mingus net na dit Middelheim concert een enorme schotel belegde broodjes naar binnen werkte die eigenlijk bedoeld was voor een man of dertig.
Ook dit is één van Miels favoriete Middelheim momenten: het verjaardagsconcert van Mal Waldron op zaterdag 16 augustus van 1997. Net daarvoor stonden het Dave Douglas Tiny Bell Trio en het Kurt Van Herck Kwartet op het podium. Maar de meeste bezoekers kwamen toch voor Mal Waldron. De man die van 1957 tot aan haar dood in 1959 de stem van Billie Holiday ondersteunde en naar eigen zeggen alles van haar leerde. Een perfecte begeleider maar vooral ook een groot stillist en solist die ook een schitterend oeuvre opbouwde onder zijn eigen naam.
Op de 21 ste editie van Jazz Middelheim vierde hij zijn 72ste verjaardag op het podium, met als speciale gasten Jeanne Lee, Joe Henderson en Abbey Lincoln.
Een ander concert waar Miel heel trots op was, was dat van zondag 15 augustus van 1999: John Zorn en Masada, live in Middelheim. John Zorn zelf was ook danig in zijn nopjes, want nog datzelfde jaar werd dat concert in gezamenlijk overleg op cd uitgebracht op zijn eigen Tzadik label.

"The reason I'm so rarely on stage is I'm raw, and people like things cooked." [Sandy Dillon]

2008-03-28T19:41:00.000+01:00

Deze week zijn wij ons geluk gaan beproeven in Brugge op het Cactus Festival. We beginnen vandaag met de Cactus-live set van de Amerikaanse zangeres en pianiste Sandy Dillon in de zomer van 2001. Een afwisselend rauwe en ontroerende set van de vrouwelijke evenknie van Tom Waits en Captain Beefheart. Een vechter. In enkele maanden tijd verloor ze haar vader én haar man, en ze ging er ook bijna zelf fysiek onder door. Maar ze vond zichzelf terug en het leidde een beetje later ook tot een fantastische plaat, 'Nobody's Sweetheart'. En dan daarna ook 'Pull the Strings'. Vanavond in Live Unlimited Sandy Dillon live op het Cactus Festival op 7 juli van 2001. En dan blijven we in Brugge, twee jaar later kon het publiek daar op het Cactusfestial ook genieten van het Noorse collectief Jaga Jazzist. Opgericht in 1994 in Tonsberg, vlakbij Oslo. Songschrijver Lars Horntveth was toen net 14. De leden waren al van in het begin actief in een hoop genre-overschrijdende nevenprojecten en daaruit putte het collectief zijn kracht. De smeltkroes van al die invloeden en de ongewone bezetting mondde uit in een erg eclectisch en innoverend geluid. Ruim tien jaar later was avontuur nog steeds het sleutelwoord, en dat werd toen ook al meer en meer buiten Noorwegen geapprecieerd. Ook in Brugge. Ons land was na Noorwegen het eerste land waar de muziek van Jaga Jazzist aansloeg en die belangstelling is blijven groeien...

Leven is dansen tussen vallen en opstaan [Sara Tavares]

2008-03-21T19:56:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited een unieke radiosessie van Krang, de Nederlandse band rond zanger-cabaretier André Manuel, de avontuurlijke Deense popgroep Under Byen op het Cactus Festival & we steken van wal met een zeldzaam zwierig concert van Sara Tavares, 2 jaar geleden live in de Ancienne Belgique. Eén vlammetje starte toen een heel vuurwerk; ze begon heel sober met een vingerpiano onder een spot en twee uur later stond de hele zaal op zijn kop. Sara Tavares werd die avond begeleid door een Angolese drummer, een bassist uit Guinee-Bissau en de legendarische Kaapverdische gitarist Boy Ge Mendes, bekend van the Cabo Verde Show. Sara Tavares bracht in 2006 ook de prachtige cd Balancê (*) uit, een mix van wereldmuziek, afrofunk en fado, waarmee ze werd genomineerd voor een BBC World Award. In april is ze nog eens in ons land voor een reeks concerten, in Turnhout, Leuven en Antwerpen.

(*)“Balancê is Kaapverdische creooltaal voor ‘dans met mij’. Het Portugese woord balanço betekent ‘swing’. Maar balancê staat ook voor evenwicht. Je leven is in balans en morgen waait de wind je weg. Of je hebt succes en dan wordt het winter en is het over. Leven is dansen tussen vallen en opstaan.”
Het bekendste wapenfeit van songschrijver, muzikant en cabaretier André Manuel, dateert uit 2001, hij begroette toen vanuit zijn raam op heel eigen wijze de Nederlandse prins Willem-Alexander en zijn Maxima. André Manuel werd meegenomen naar het politiebureau en kreeg daarvoor een boete van 149 euro opgelegd. Hij wou met het ontbloten van zijn billen de discussie over de republiek levend houden, maar we wijken af. André Manuel was vooral ook lange tijd de smoel van de Twentse band Krang, die bestaat ondertussen niet meer, maar op 8 januari van 2001 namen zij een sessie op in onze Studio Toots, een livesessie voor wijlen Cucamonga. De bedoeling was om op één dag een handvol songs op te nemen, maar toen ze eenmaal gerodeerd waren, bleven ze doorgaan. Met als resultaat: 15 songs! Wij laten er daar vandaag vijf van op u los: Moederneuker, Pantani, Alle dagen, Geil en Junkie.

En dan is er Under Byen, een populair Deens zevental rond Henriette Sennenvaldt, een mevrouw die op haar eentje fors bijdraagt tot de opwarming van de atmosfeer. Wij laten iets voor middernacht een opname horen die we maakten op het Cactus Festival in juli van 2004. Under Byen bracht dat jaar de geweldige plaat “Det Er Mig der Holder Traeerne Sammen” uit. De winterse neerslag op de wegen kan er op deze 21e maart maar van smelten.

SMILE first thing in the morning. Get it over with. [W.C. Fields]

2008-03-14T19:02:00.000+01:00

Vandaag serveren wij een hap uit het concert van American Music Club vorige maand in de Ancienne Belgique en ook een concert van Amiina, een IJslands strijkkwartet dat niet vies is van ambient elektronica. Maar om te beginnen zijn we voor deze Live Unlimited eens diep in onze archieven gedoken. Eind deze maand komt Youssou N’Dour naar de AB in Brussel, maar wij hebben voor vanavond een opname opgeduikeld uit 1986. Youssou N’Dour, live op het Sfinks Festival. Hij was toen ook nog stukken jonger en de grote successen moesten nog komen. Maar hij was wel al een tijdje bezig, N'Dour startte al toen hij 12 was. Youssou N’Dour speelt op vrijdag 28 maart dus ook live in de AB, met een programma rond zijn recente plaat 'Rokku Mi Rokka', dat betekent zoveel als 'geven en nemen'. Er staat ook een nieuw duet op met Neneh Cherry.

Een paar weken geleden trad AMERICAN MUSIC CLUB in de ABClub, de band van frontman Mark Eitzel. Hij verkaste recent van San Francisco naar Los Angeles, maar enkel gitarist Vudi is hem gevolgd. Ze schreven samen de plaat 'MacArthur Park' bij elkaar, geassisteerd door hun nieuwe ritme sectie; bassist Sean Hoffman en drummer Steve Didelot. En dat was meteen ook de line-up voor hun concert in Brussel. Ze zijn daarna nog even in Europa rond blijven touren, ze speelden vanavond in Oostenrijk, morgen in Duitsland en nu zondag staan ze dan terug in ons land. In de 4AD in Diksmuide. En dan gaat het richting Frankrijk en U.K. en daarna terug naar de States.
Sólrún, María, Edda en Hildur zijn de vier IJslandse jongedames van Amiina. Een strijkkwartet dat niet vies is van ambient elektronica en bekend werd in de slipstream van Sigur Rós. Zij stonden vorige maand live in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Daar loopt nog tot begin juni een heus IJslandfestival: Iceland on the edge. Je kunt er kennis maken met Ijslandse beeldende kunst, film, dans, theater en muziek. En voor dat muziekluik werkt Bozar samen met de AB en met het Kultuurkaffee van de VUB onder de noemer Iceland Airwaves.

"I'm sick, you're tired, let's dance!" [Emily Haines]

2008-03-07T16:32:00.001+01:00

Ook vandaag in Live Unlimited een greep uit onze beste live-opnames. We hebben de countrysoul van de Amerikaanse band Lambchop op het Montreux jazz Festival, de Malinese zanger en gitarist Ali Farka Touré op het Sfinks Festival van 1995. Maar we beginnen met de melancholische muzikale mijmeringen van de Canadese zangeres en pianiste Emily Haines. Die kennen we voornamelijk als frontvrouw van Metric en Broken Social Scene. Maar met The Soft Skeleton (met leden van Sparklehorse, Broken Social Scene, Metric en Stars) maakte ze in 2006 ook een zeer verdienstelijk solodebuut. Knives Don't Have Your Back. Een echte doorbraak is in onze contreien toen achterwege gebleven, maar dat komt goed, vanavond biedt Live Unlimited alvast een herkanssing voor wie in 2006 niet helemaal bij de les was.
Het is vandaag dag op dag twee jaar geleden dat de koning van de woestijnblues overleed. De Malinese zanger en gitarist Ali Farka Touré. Hij verloor op 67-jarige leeftijd de strijd tegen botkanker en daarme werd de wereldmuziek weer een van haar vaandeldragers armer. Maar de nalatenschap van Touré is er één om te koesteren. Wij blikken voor de gelegenheid even terug op zijn concert op het Sfinks Festival in 1995. Ali Farka Touré samen met Sumar Touré, Alpha Sankaré en Moussa Koné.
En dan is er de countrysoul van de Amerikaanse band Lambchop, de band uit Nashville, Tennessee. Live op het Montreux jazz Festival. Met Lambchop weet je nooit. Voorman Kurt Wagner durft een half symfonisch orkest meebrengen of een resem blazers. Hij durft het ingewikkeld te maken of gewoon heel erg sober te houden. Maar een concert van Lambchop is meestal als een goede open haard. Met de stem van Kurt Wagner als extra deken. De fles wijn moet u wel nog zelf ontkurken.

Lizz Wrigt, New Wet Kojak, Die Anarchistische Abendunterhaltung & Harmonie Ypriana

2008-02-29T19:19:00.000+01:00

Wij diepen elke vrijdagavond tussen elf en middernacht onze beste concerten voor u op. En vandaag is dat groovy rock noir van het Amerikaanse New Wet Kojak op het Cactus Festival. Een unieke samenwerking tussen het Antwerpse kamerkwartet Die Anarchistische Abendunterhaltung en de jeugdafdeling van de Harmonie Ypriana. En om te beginnen een Amerikaanse popzangeres met stembanden gemarineerd in soul en gospel, Lizz Wrigt live in de AB in Brussel. Ze is nog maar een eind in de twintig maar ze klinkt als een wijze vrouw, die kind en vaderland heeft zien veranderen. Lizz Wright nam tot dusver drie platen op, twee albums met veel covers uit de folk- en bluescatalogus. En dan recent haar derde album, daarvoor schreef ze voor het eerst het grootste deel van de songs zelf. Maar dat maakt niet zoveel uit, want haar eigen muziek borduurt gewoon verder op de rootsmuziek die ze altijd al gebruikte. Haar nieuwe derde plaat heet In the orchard. Ze trekt er binnenkort mee op tournee door de States.
Op 17 maart verschijnt Failure American Style, de eerste cd van Paramount Styles, dat is het nieuwe soloproject van Scott McCloud. Maar vanavond serveren we in Live Unlimited één van zijn andere projecten. New Wet Kojak. Begonnen als een nevenproject van Girls Against Boys.
Zanger Scott McCloud en bassist Johnny Temple lieten als New Wet Kojak voor het eerst van zich horen in de zomer van 1992, hun debuutalbum zou drie jaar later verschijnen. Met New Wet Kojak wilden ze zachtere terreinen verkennen. En op plaat klinkt New Wet Kojak effectief minder overspannen dan de 'moedergroep', maar live is het verschil met Girls Against Boys ietsje kleiner.

De samenwerking tussen het Antwerpse kamerkwartet Die Anarchistische Abendunterhaltung en de jeugdafdeling van de Harmonie Ypriana begon als een gelegenheidsproject van het Roeselaars-Leuvense Lynxfestival, dat totaal uiteenlopende groepen wilde koppelen op een podium. Maar dat project kreeg een staartje en op het festival in Dranouter in de zomer van 2002 traden ze voor de laatste keer samen op.

Tone Clusters, Amparanoia & Jim White

2008-02-20T13:12:00.000+01:00

Ook deze week in Live Unlimited drie uitstekende concerten: het gelegenheidsensemble Tone Clusters met onder anderen Kris De Bruyne, Jean-Marie Aerts en Patrick Riguelle. Zij coveren zowel Soundgarden als Serge Gainsbourg. De Spaanse furie Amparanoia zet de AB op stelten. Maar eerst bezweert de Amerikaanse singer-songwriter Jim White zijn demonen op het Cactus Festival.

Jim White groeide op in een dorpje in het zuiden van de Verenigde Staten dat erom bekend staat het grootste aantal kerken per inwoner te tellen. En dat liet zo zijn sporen na.
Jim is een buitenbeentje, als muzikant en als mens. 'A suffering lost soul' noemt hij zichzelf. In Live Unlimited het concert van Jim White live op het Cactus Festival in Brugge op 7 juli van 2001. Jim had toen net een vermoeiende bus- en bootreis van Noorwegen naar het Venetië van het Noorden achter de rug, maar dat scheen hem nauwelijks te deren. De subtiele details van zijn platen moesten op het podium natuurlijk wel plaats maken voor een beetje een hardere en rechtlijnige aanpak, maar White en zijn band lieten zo goed als geen steken vallen.
Op 2 april van 2006 werd de Brusselse AB officieel verboden terrein verklaard voor zuurpruimen, enggeestigen, macho's en kapitalisten. Die avond speelde Amparanoia er ten dans, het zapatistische muziekcollectief van de Zuid-Spaanse Amparo Sanchez. De zangeres en gitariste met het zwarte piekhaar en een bloedhekel aan hokjesdenken, haar muziek is dan ook een cocktail van pop, rumba, flamenco, salsa, reggae, bolero en andere stijlen die haar toevallig komen aanwaaien. Amparo Sánchez is afkomstig uit Madrid maar ze wordt de jongste jaren steeds vaker geassocieerd met de Barcelonese mestizomuziek. En live klinkt ze altijd net ietsje kruidiger, pittiger en swingender dan op haar platen.

Eind 2005 bracht Kris De Bruyne met de hulp van Jean-Marie Aerts, Patrick Riguelle, Henri Ylen en Filip Casteels de plaat Westende Songs uit. Die samenwerking beviel hen toen zo goed dat ze een tijd later ook concertgewijs de handen in elkaar sloegen. Vijf straffe mannen voor de gelegenheid vergezeld door één mevrouw, de Belgisch-Congolese zangeres Vévé Shake Mazimpaka, de zangeres ook van La Fille d'Ernest. Ze trokken op tournee en dat deden ze onder de noemer Tone Clusters. Ze speelden zowel eigen werk als een aantal opvallende covers.

Suzanne Vega, Roland & Gnawa Diffusion

2008-02-16T09:52:00.000+01:00

Deze week in Live Unlimited: Een exclusieve livesessie van de Amerikaanse singersongwriter Suzanne Vega, met op bas ook Mike Visceglia. Ze brengen straffe versies van Marlene on the Wall, Caramel, Blood Makes Noise, Pornographer’s Dream, When Heroes Go down, Gypsy en Left of Center.

Dan de Belgische bluesbard Roland met de Keniaanse band Yunasi; tijdens een tournee in Kenia in oktober 2004, maakte Roland Van Campenhout kennis met de lokale groep Yunasi, zes jonge zangers. De vonken sloegen meteen over en Roland vatte plannen op een volledige cd met hen op te nemen. Begin 2005 was het zover, onder de muzikale begeleiding van een balorkest uit Mombasa. Hun gezamenlijke cd ‘The Great Atomic Power’ ligt ondertussen al een paar jaar in de winkels en in 2006 was er ook de tournee ‘Roland & Yunasi’. Zij wonnen eind vorig jaar nog de grote BBC talentenjacht 'The Next Big Thing'. En Roland die heeft nu net ook een nieuwe cd uit : Never Enough. Maar daar doen de jongens van Yunasi niet op mee.
Gnawa Diffusion is een band uit Grenoble onder leiding van de zanger en tekstschrijver Amazigh Kateb. Amazigh is de zoon van een bekend Algerijns schrijver (Kateb Yacine). Zijn groep bestaat uit Algerijnse en Franse muzikanten. Hun muziek is van nature wereldmuziek: een opmerkelijke mix van de Noord Afrikaans gnawa muziek, Algerijnse volksmuziek, reggae, rock, en hiphop met een Midden-Oosterse touch. In Live Unlimited deze week ook onze opname van Gnawa Diffusion live op het Sfinks Festival.

Sonic Youth, Think Of One en Steve Wynn

2008-02-08T19:57:00.000+01:00

Live Unlimited serveert ook vandaag een mix van drie uitstekende concerten. Met Sonic Youth en hun ‘Daydream Nation’, Think Of One met een feestje op zijn Braziliaans. En om te beginnen een exclusieve livesessie van de Amerikaanse singersongrocker Steve Wynn & The Miracle 2.
Op vrijdag 18 april 2003 speelde Steve Wynn semi-akoestisch in onze Studio Toots, dat was de dag na een prachtig concert met The Miracle 3 in de Botanique in Brussel. Maar op vrijdag moest Drumster Linda Pitmon naar de dokter en kon niet meespelen, vandaar dus voor de gelegenheid Steve Wynn & The Miracle 2. In mei wordt Linda Pitmon volgens insiders trouwens mevrouw Steve Wyn. Steve Wynn zelf ook eens live zien is niet moeilijk, hij begint volgende week aan een uitgebreide Europese Tournee, zo speelt hij onder meer in Luik, Diksmuide en Antwerpen. Hij brengt een akoestisch en intiem overzicht dat zijn hele en indrukwekkende muzikale carrière omspant. Een ideale introductie voor zij die hem nog niet kennen en voor de fans een blij wederhoren en voor het eerst ook akoestisch.

Absoluut geen overzicht van een hele carriere bij Sonic Youth; vorige zomer speelden ze een reeks concerten rond hun magnum opus uit de jaren 80: Daydream Nation. 20 jaar oud ondertussen, maar daar viel niet veel van te merken. We horen Sonic Youth live op het Spaziale Festival in Turijn in juli van vorig jaar. Een paar weken later deden ze dat ook bij ons nog eens over en dat was één van de hoogtepunten van Pukkelpop.

Om vrijdagavond in schoonheid af te sluiten hebben we Think Of One met een feestje op zijn Braziliaans. Think Of One live in de AB op 19 april 2006, met het premièreconcert van hun tweede Braziliaanse cd, Tráfico. Na hun vorige Braziliaanse cd 'Chuva em pó' hadden ze gezegd dat ze een plaat zouden maken met Inuïts. Maar het werd Tráfico. Niet opgenomen in Brazilië, maar in een studio in de Ardennen. Het befaamde Brusselse Crammed label bracht die plaat wereldwijd uit.

Guy Forsyth, Wilco en Toumani Diabaté

2008-02-01T19:31:00.000+01:00

Wij halen elke week tussen elf en middernacht onze beste live-opnames uit de kast. En vandaag viel ons oog op de Malinese koraspeler Toumani Diabaté, de geweldige live band Wilco en de Texaanse rootsrocker Guy Forsyth. Op zes november van 2006 dook hij vrij onverwacht met Rob Hooper, Johnny Muller en Will Landin in onze Studio Toots voor een sessie. Forsyth is niet alleen een overtuigend zanger, maar ook een uitstekende gitarist, en mondharmonicaspeler. En af en toe neemt hij ook de zingende zaag ter hand. Drummer Rob Hooper had voor deze sessie genoeg aan een paar kartonnen dozen.

Een paar weken geleden serveerden wij al het concert van Bright Eyes, het los-vaste ensemble rond Conor Oberst, live op 16 juli van vorig jaar op het Spaziale Festival in Turijn. Daar speelde toen ook Wilco een geweldige set, de groep uit Chicago rond Jeff Tweedy en dat concert had u nog van ons te goed. Wilco, herrees in 1994 uit de as van Uncle Tupelo. En de twee eerste Wilco platen, ‘A.M’ en ‘Being there’ lagen dan ook een beetje in het verlengde van Uncle T. Daarna was er de samenwerking met Billy Bragg. En Summerteeth. Yankee Hotel Foxtrot, A ghost is born. En in mei van vorig jaar Sky blue sky. Wilco is nog altijd één van de beste livebands van het moment. In november bewezen ze dat nog maar is in het Koninklijk Circus in Brussel. En een paar maanden eerder dus ook op het Spaziale Festival in Turijn.

De kora, de 21-snarige traditionele harp uit Mali, is een bijna mystiek instrument. En niemand bespeelt ze beter dan Toumani Diabaté. Hij kreeg dan ook al verdiend een Grammy voor zijn werk en speelde samen met grote namen als Ali Farka Touré en Björk. Zijn nieuwe cd verschijnt eind deze maand, op 25 februari. Maar serveren vanavond als opwarmertje alvast onze opname van Toumani Diabaté’s Symmetric Orchestra, live op Couleur Café, op 30 juni van 2006.

Sexteto Tanguedia, Flip Kowlier en Elliott Murphy

2008-01-25T18:01:00.001+01:00

Op vrijdagavond serveren wij onze beste live-opnames en vandaag zijn dat concerten van het 'Sexteto Tanguedia', 'Flip Kowlier' en 'Elliott Murphy'.

Murphy debuteerde in 1973 met zijn plaat Aquashow en ondertussen is hij uitgegroeid tot een begenadigde songschrijver in de traditie van Bob Dylan, Neil Young en Bruce Springsteen.
Met meer dan honderd concerten per jaar staat hij ook bekend als een onvermoeibare 'live performer'. En daarnaast publiceerde hij ook talrijke korte fictieverhalen en twee romans.
We horen het concert van Elliott Murphy met aan zijn zijde z’n vaste muzikale partner in crime Olivier Durand op gitaar, Danny Montgomery, drums en Ernie Brooks op bas, live in de AB op 12 maart van 2005. Een beetje een thuismatch voor een artiest die al bijna twintig jaar in Parijs verblijft, en sinds jaar en dag kan rekenen op een forse Belgische aanhang.

Ook nooit om fans verlegen zit de Peetvader van de Vlaamse dialectpop, Flip Kowlier, een man van veel talenten. Niet alleen bewees hij als lid van het collectief 't Hof van Commerce dat zelfs het West-Vlaams zonder problemen kan worden gecombineerd met hip hop, met zijn solowerk toont hij zich een begenadigd singer-songwriter. In 2001 was er zijn solodebuut 'Ocharme Ik', dan 'In de Fik', en daarna zijn derde album, 'De Man van 31'. Ons concert van 31 maart 2006 dateert nog van de 'In de fik/Geblust'-tournee. Flip Kowlier combineert een paar van zijn eigen nummers met covers als 'Eerste sneeuw' en 'Als de zomer weer voorbij zal zijn'. Maar het absolute hoogtepunt van dit concert is misschien toch wel Kowliers hilarische Stijn Meuris-imitatie.

Eén van de weinige ensembles in ons land dat het complexe repertoire van de Argentijnse tangovernieuwer Astor Piazzolla aankan is het Sexteto Tanguedia, opgericht door Accordeonist Gwen Cresens. Net als bij Piazzolla, wordt er bij het Sexteto nogal wat aandacht besteed aan de duovorming: de piano met de gitaar, de viool met de bas en de viool met het accordeon. Op die manier wordt de eenheid van de groep nog versterkt. Tiny Bertels, Karla Verlie, Ben Faes, Jokke Schreurs, Wietse Beels en Gwen Cresens, samen het Sexteto Tanguedia, live in mei van 2004 in de AB in Brussel.

Madeleine Peyroux, The Neville Brothers en Burnt Friedman, Jaki Liebezeit & Tim Motzer.

2008-01-18T18:03:00.000+01:00

Vandaag in Live Unlimited het dub-trio Burnt Friedman-Jaki Liebezeit enTim Motzer, de The Neville Brothers en om te beginnen live muziek van een Amerikaanse nachtegaal, een mevrouw die door haar wat rokerige en hese altstem wel eens wordt omschreven als 'de Billie Holiday van de 21ste eeuw'. Madeleine Peyroux. Zij verstaat net als Billie de kunst om ook wel eens een tikje naast de tel te zitten en bepaalde noten langer aan te houden dan je zou verwachten. Madeleine Peyroux speelde op 14 oktober van 2005 in de Roma in Borgerhout in het kader van Audi Jazz.
Op 26 februari van 2005 stond de The First Family Of Funk op het podium van de AB in Brussel. De groep die wellicht het belangrijkste hoofdstuk heeft geschreven in de geschiedenis van de naoorlogse rhythm-and-blues uit New Orleans. The Neville Brothers. Ze kwamen toen in de AB hun nieuwe plaat 'Walkin' In The Shadow Of Life' promoten. En behalve de vier broers Charles, Aaron, Art en Cyril stonden er ook twee getalenteerde jonge telgen van de Nevilleclan op het podium. Ian en Ivan.
Vorige week kon je bij ons nog een opname horen van Flat Earth Society live op het Jazzfestival Saalfelden, in Oostenrijk. Vorig jaar in augustus. Vandaag nog zo’n concert met zicht op een alpenweide; elektro-artiest Burnt Friedman en ex-Can-drummer Jaki Liebezeit. Met assistentie van gitarist Tim Motzer. Samen op exploratietocht naar ongewone grooves die aan lang verdwenen wereldmuziek doen denken.

Bright Eyes, Flat Earth Society & G.Love

2008-01-11T16:20:00.000+01:00

Bij ons hoor je elke vrijdag tussen elf en middernacht onze selectie uit de beste concerten. En vandaag zijn dat de Singerbluesrapper 'G. Love' solo, de sprankelende bigband van Peter Vermeersch, 'Flat Earth Society' en om te beginnen 'Bright Eyes', het los-vaste ensemble rond Conor Oberst, bijgenaamd de Dylan van zijn generatie. De laatste maanden maakt Conor ook deel uit van het promo-team van presidentskandidaat Barack Obama. Maar hij stond natuurlijk al langer bekend als een fervente Bush-basher. Oberst groeide op in Nebraska. In 1994 debuteerde hij op 14 jarige leeftijd als zanger/gitarist van de band Commander Venus. En al snel volgde een eigen label, Saddle Creek en een nieuwe band genaamd Bright Eyes en de rest is geschiedenis.

Vorige week was Peter Vermeersch te gast bij Jef Neve en Lies Steppe en hij ontbreekt ook vanavond niet op het menu van de vernieuwde Klara-vrijdagavond; met een opname van Flat Earth Society live op het Jazzfestival Saalfelden in Oostenrijk, eind augustus van 2007, een concert om één uur ’s nachts met zicht op een alpenweide.

Zij zijn met veel, in tegenstelling tot Garrett Dutton, oftewel G. Love, deze keer zonder zijn Special Sauce, op vrijdag 11 februari van 2005 stond hij solo in de AB club in Brussel. Op dit moment tourt hij door de States en op 14 februari zou ook zijn nieuwe plaat moeten af zijn. Een G. Love-cd met als werktitel “Down and Dirty”, in juni komt hij die voorstellen in Europa.

Live Unlimited nr. 1

2008-01-04T11:52:00.000+01:00

Vandaag aflevering 1 van Live Unlimited, een gloednieuw programma met een live feel, ideaal om het weekend mee in te stappen. Je hoort vanaf nu elke vrijdag tussen elf en middernacht onze selectie van de beste concerten. En de eer om te openen is vandaag aan Elvis Costello en Allan Toussaint, live op het Blue Note Records festival in Gent op 17 juli vorig jaar. Hun concert was de afsluiter van het festival. Op het podium stond enkel goed volk: Steve Nieve op orgel, vier koperblazers uit het Diepe Zuiden, een ritmesectie en dan God en zijn profeet: Allen Toussaint & Elvis Costello. Een avond om in te lijsten.

Voor ons tweede concertfragment moeten we iets verder terug in de tijd. Begin augustus van 2006 zong Stef Kamil Carlens op Theater Aan Zee twee avonden lang songs van Bob Dylan. Stef Kamil zong daarvoor natuurlijk ook al songs van Dylan, maar hij voelde altijd al de drang om daar verder in te gaan. En dus was de uitnodiging van Theater Aan Zee een ideale gelegenheid. Hij moest zich niet te veel zorgen maken om de begeleiding, want die was gewoon in handen van de Theater Aan Zee huisband, copains van Arno.

Onze laatste live opname is gemaakt door de collega’s van de Zwitserse radio-omroep. Een concert op het Willisau Jazz Festival begin september 2007. De Dave Douglas Ecstasy Brass Band. Met naast Dave Douglas, ook Clark Clayton, Marcus Rojas en Marcus Gilmore.

Costello, Toussaint, Carlens & Douglas

2007-12-28T15:52:00.000+01:00

In de eerste Live Unlimited op vrijdag 4 januari 2008, een epoustouflant concert van Elvis Costello en Allen Toussaint (op Blue Note Gent), Stef Kamil Carlens zingt Bob Dylan en Dave Douglas Brass Ecstasy covert Rufus Wainwright en Missy Elliott.

A New Friday On My Mind

2007-12-27T22:12:00.000+01:00

Op vrijdag 4 januari lanceert Klara drie nieuwe programma’s: Eerst is er Neve. “Als je jazz draait, dan draait de helft van de luisteraars de knop om”, aldus Chantal Pattyn. Jef Neve en Lies Steppe willen daar iets aan doen. Jef is een begenadigd jazzpianist en een gedreven verteller, Lies de beste Klarastem. Samen brengen ze een vrijdagavondprogramma over, rond en met Jazz. Het programma wordt live opgenomen in Studio Toots, waar niet geheel toevallig een Steinwaypiano staat. Geregeld zal Neve, die ook tekent voor de begin- en eindtune, zijn muzikaal talent laten horen, ook in combinatie met de muzikale gasten. ‘Neve’ wordt een andere en
nieuwe manier om naar Jazz te luisteren. Jazz as a way of life. Centrale gast in aflevering 1 is Peter Vermeersch, het prettig gestoorde brein achter de Flat Earth Society. Neve: elke vrijdagavond van 19.07 tot 21.00 uur.
Friday on my mind (de titel van een bekende jaren zestig hit van The Easybeats) brengt in de Klaraversie een mix van grenzeloze liefde voor zangers en zangeressen. Het repertorium beslaat blues, roots, chanson, jazz, fado, wereldmuziek. Friday on my mind: elke vrijdagavond van 21.00 tot 23.00 uur.
Live Unlimited dan, de derde nieuwkomer is een programma, geknipt om het weekend in te zetten. Geen klassiek, maar wel een heel breed gamma aan topconcerten. Van Anthony tot Zorn, via Elvis Costello, Allan Toussaint en Wilco.... Live Unlimited: elke vrijdag van 23.00 tot 24.00 uur.

Live Unlimited

2007-12-27T15:34:00.000+01:00

Een programma met een live feel, geknipt om het weekend in te stappen. Je hoort onze selectie van de beste concerten. Niet klassiek, maar voor het overige zeer breed, van Antony tot Zorn: van wereldmuziek, chanson over singer-songwriters tot elektronica. Alvast enkele namen: Wilco, Madeleine Peyroux, Perles d’amour, Richard Thompson, Elvis Costello en Allan Toussaint, …

Live Unlimited, elke vrijdag van 23 tot 24 uur op Klara